อยู่ข้างซั่งกวนหวั่นหรงชะงักเท้า เงยหน้ามองลงไปเบื้องล่าง
กลิ่นยานี้มัน…
“เป็นอะไรไป?” ซั่งกวนหวั่นหรงเห็นเธอหยุดเดินจึงถาม
“ในอากาศมีกลิ่นยาพิษอยู่ขอรับ” เฟิ่งจิ่วตอบเสียงเบา หรี่ตาทอดมองลงไปข้างล่าง “มีคนกำลังหลอมยาอยู่ข้างล่างนั่นตามคาด อีกอย่าง เกรงว่าจะเป็นยาพิษเสียด้วย สามารถทำให้สัตว์ร้ายมากมายขนาดนั้นวิ่งหนีออกไปได้ พิษนี้ไม่ธรรมดา ร้ายแรงมากทีเดียว”
“มีพิษ?”
ซั่งกวนหวั่นหรงตะลึง สีหน้าแปลกประหลาด “แค่ได้กลิ่นเจ้าก็รู้แล้วหรือว่ามีพิษ” นางลองดมดู แล้วบอกว่า “กลิ่นยาในอากาศลอยหายไปแล้ว จางมาก แม้แต่ข้าก็ยังแยกไม่ออกเลยว่าเป็นยาพิษที่มีส่วนผสมใดบ้าง”
ขณะกล่าว นางเทยาออกมาหนึ่งเม็ดยื่นให้เธออย่างไม่วางใจ “นี่เป็นยาแก้พิษที่ข้าหลอมเอง เจ้ากินหนึ่งเม็ด แม้จะถูกพิษหรือไม่ถูกพิษก็ไม่เป็นไร”
“แน่นอนขอรับ เพราะข้าไม่เพียงเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ แต่ยังเป็นหมออีกด้วย!” เฟิ่งจิ่วยิ้ม พูดเหมือนอารมณ์ดีว่า “ยานี้ท่านเก็บไว้เถิด! ข้ามีภูมิคุ้มกันต่อยาพิษแล้ว ไม่ต้องใช้ยาแก้พิษอะไร ยาพิษทั่วไปทำอะไรข้าไม่ได้หรอกขอรับ”
ซั่งกวนหวั่นหรงได้ยินก็มองเธออย่างอึ้งๆ ยาพิษทั่วไปทำอะไรนางไม่ได้? เรื่องจริงงั้นหรือ? หรือว่ายามนางอยู่ทางนั้นก็อันตรายมากเช่นกัน? มีคนวางยาพิษนางบ่อยๆ งั้นหรือ? ทำให้นางในตอนนี้มีภูมิคุ้มกันต่อยาพิษ?
“พวกเรารีบไปกันเถิด! ลงไปดูเผื่อคนคนนั้นอาจจะยังไปได้ไม่ไกล”
เธอเดินนำหน้า
