ติดๆ ไล่ตามจนทัน ตัวเขาลอยละลิ่วกลางอากาศและตกลงมา จากนั้นก็จมหายไปภายใต้กีบเท้าของฝูงสัตว์ร้ายนั้นในพริบตา
“ซี๊ด!”
หันไปเห็นภาพนั้น พวกเฉินเต้าที่อยู่ข้างหน้าตกตะลึง สูดหายใจด้วยความกลัวแต่กลับไม่กล้าช้าแม้แต่น้อย “รีบหนี! หนีเร็ว! ขี่กระบี่บินหนี!”
เห็นคลื่นฝูงสัตว์ร้ายกำลังซัดสาดเข้ามา พวกเขาต่างเปลี่ยนไปหนีด้วยการกระโดดขึ้นไปบนกระบี่บิน ทว่า ในป่ามีต้นไม้รกรุงรัง อากาศบนที่สูงก็มีข้อจำกัด ระดับความสูงที่พวกเขาบินได้ก็มีจำกัดเช่นกัน ภายใต้สถานการณ์ที่ต้องหลบหลีกต้นไม้ข้างหน้า แล้วยังต้องหนีเอาชีวิตรอด สำหรับนักเล่นแร่แปรธาตุพวกนี้ก็ถือว่าสติแตกมากพอแล้ว
“อ๊าก!”
เสียงร้องด้วยความตกใจดังขึ้น เห็นเพียงนักเล่นแร่แปรธาตุคนหนึ่งที่ขี่กระบี่บินชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ ร่วงตกจากกระบี่และกลิ้งไปกับพื้นร้องขอความช่วยเหลือ “ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย!”
คนอื่นแค่ตัวเองก็เอาไม่รอดแล้ว มีหรือจะไปช่วยเขา? พวกเขาเพียงแตกตื่นและมองข้างล่างแวบหนึ่ง จากนั้นก็ทิ้งเขาไว้ข้างหลังแล้วหนีไป
เฉินเต้าเห็นอย่างนั้นก็กัดฟัน หักเลี้ยวกลับไปหาคนคนนั้น
“ศิษย์พี่เฉิน ท่านอยากตายหรืออย่างไร!” ลั่วเหิงเห็นอย่างนั้นก็ตะโกน เห็นเขาย้อนกลับไปช่วยคน ก็รู้สึกเหลือเชื่อ
“เจ้าไปก่อนเลย!” เฉินเต้าตะโกนบอกโดยไม่หันหลัง หักเลี้ยวกระบี่บินโฉบไป ยื่นมือไปดึงนักเล่นแร่แปรธาตุที่แตกตื่นจนลุกไม่ไหว “รีบลุกขึ้นมา!”
แต่นักเล่นแร่แปรธาตุคนน
