รับนางไว้
ซั่งกวนหวั่นหรงตกตะลึง เห็นผู้มาก็แปลกใจ “ศิษย์พี่ใหญ่? ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” หลังลงมาถึงพื้น นางยืนอย่างมั่นคงได้แล้ว ก็รีบออกจากอ้อมอกของเขา มองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าสับสน
เขาเป็นชายที่ดูจะมีอายุเพียงสามสิบกว่าปีเท่านั้น สวมเสื้อสีเขียวทั้งตัว เส้นผมสีหมึกรวบสูง ใบหน้าหล่อเหลาสง่างาม ในโลกผู้ฝึกเซียนซึ่งเต็มไปด้วยหนุ่มสาวรูปงาม ใบหน้าเช่นนี้ไม่ถือว่าโดดเด่น
แต่กลิ่นอายรอบตัวของเขามั่นคง สายตาลึกล้ำฉายประกายปราดเปรื่อง รอบกายเต็มไปด้วยราศีหนักแน่นมั่นคงอย่างที่ชายชาตรีพึงมี ยามนี้ เขามองซั่งกวนหวั่นหรงที่ถอยห่างจากเขา เก็บมือกลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ ในใจกลับนึกอาลัยอาวรณ์
“ศิษย์น้อง ยานั่นเจ้าไปเด็ดไม่ได้” เขามองนาง แล้วกล่าวเสียงทุ้ม
ได้ยินเช่นนั้น ซั่งกวนหวั่นหรงแววตาไหวระริก “ศิษย์พี่ใหญ่ทราบหรือเจ้าคะว่าข้าจะไปเด็ดยาอะไร?”
ท่านอาจารย์บอกว่าเรื่องนี้บอกนางแค่คนเดียวไม่ใช่หรือ? บอกว่าให้นางมาเด็ดยาที่นี่คนเดียว? และพวกศิษย์พี่ใหญ่ก็ได้รับคำสั่งอื่นไม่ใช่หรือ? เหตุใด…
คล้ายดูออกว่านางสงสัย ต้วนมู่ไป๋ทอดถอนใจ “ท่านอาจารย์ไม่ได้บอกพวกเราเรื่องที่เจ้ามาเด็ดยาที่เขาหมื่นโอสถ แต่พวกเราต่างรู้ ศิษย์น้อง ข้าติดตามท่านอาจารย์มาหลายปีขนาดนี้ เรื่องของท่านอาจารย์ปิดบังพวกข้าไม่ได้หรอก เจ้ารู้หรือไม่…”
เขาหยุดพูดไป คล้ายไม่รู้ว่าควรพูดออกมาอย่างไรดี แล้วก็คล้ายว่านี่เป็นเรื่องท
