ี่พูดยาก
ซั่งกวนหวั่นหรงขมวดคิ้ว “แค่เด็ดยาเองไม่ใช่หรือเจ้าคะ? หรือว่ามีเรื่องใดที่ข้ายังไม่รู้อีกหรือ?”
ต้วนมู่ไป๋มองนาง สายตาไหวระริก แล้วบอกว่า “เจ้ายื่นมือออกมา”
ได้ยินอย่างนั้น นางลังเลครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือออกไป เห็นเขายื่นนิ้วมือมาจับชีพจรของนาง ตรวจชีพจรอย่างละเอียด เห็นเช่นนั้น นางลอบสงสัย นี่ทำอะไรกัน? หรือว่าร่างกายนางมีปัญหาอะไร?
เป็นไปไม่ได้ หากร่างกายนางมีตรงไหนผิดปกตินางต้องรับรู้ได้ ถึงอย่างไรตัวนางเองก็เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ รู้วิชาแพทย์อยู่บ้างไม่มากก็น้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง ต้วนมู่ไป๋ดึงมือกลับ ถอนหายใจเบาๆ “สมกับเป็นท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ไร้ความสามารถ ตรวจไม่เจอความผิดปกติในร่างกายของเจ้า แต่ข้าบอกเจ้าได้เลยว่า ยานั่นเจ้าไปเด็ดไม่ได้จริงๆ หากเจ้าไปเด็ดมัน เจ้าจะต้องเอาชีวิตตนเองไปทิ้ง”
“เพราะเหตุใด?”
นางไม่เข้าใจ แม้ท่านอาจารย์จะเข้มงวดกับนางไปบ้าง ไม่อนุญาตให้นางออกจากยอดเขา ไม่อนุญาตให้นางมีปฏิสัมพันธ์กับศิษย์พี่คนอื่นมากเกินไป แต่ก็มักหลอมยาที่ช่วยพัฒนาพลังและมีประโยชน์กับนางอยู่บ่อยๆ หรือเขาจะคิดร้ายกับนางได้ลงคอ?
ยิ่งไปกว่านั้น นางเองก็เป็นคนรอบคอบ แม้จะเป็นยาที่ท่านอาจารย์มอบให้ นางก็ตรวจสอบก่อนว่าไร้พิษและไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายแล้วจึงค่อยกิน น่าจะไม่มีปัญหาใดจึงจะถูก
ต้วนมู่ไป๋มองนางนิ่งๆ แล้วกล่าวเสียงอ่อนโยน “ศิษย์น้อง เจ้าทำตามที่ศิษย์พี่บอกเถิด! เมื่อถึงเ
