พื้น มีใบไม้ร่วงลอยอยู่เหนือผิวน้ำประปราย
เธอล้างหน้าแล้วถอดรองเท้าหนังนั่งลงข้างๆ จุ่มเท้าลงไปแช่ในน้ำ สัมผัสเย็นสดชื่นจากน้ำแผ่กระจายจากปลายเท้าไปทั่วร่างกาย สบายจนเธอต้องหรี่ตา
“เย็นสบายจัง”
เธอพึมพำ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า สองมือค้ำยันด้านหลังแหงนหน้าหรี่ตามองท้องฟ้า ฟังเสียงนกร้อง เสียงลมพัดผ่านใบไม้ เสียงน้ำไหล เหล่านี้ล้วนทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว
ที่จริงบางครั้งเธอก็รู้สึกสับสนในตนเอง เธอท่องเที่ยวและฝึกฝนอย่างหนักไปทั่วทิศ วันเวลาเช่นนี้เธอผ่านมาไม่น้อยแล้ว ยากนักที่จะมีครอบครัวที่รักและทะนุถนอมเธอ ความจริงบางทีเธอก็อยากเป็นแค่คนขี้เกียจที่ว่างงานเท่านั้น
หลังจากพาท่านแม่ของเธอกลับบ้าน เธอคิดว่าเธอก็จะกลับไปด้วย ไม่สนใจแคว้นจำพวกแปดจักวรรดิใหญ่อะไรพวกนั้นแล้ว เธอกลับไปเป็นคนว่างงานที่ราชวงศ์เฟิ่งหวงของเธอดีกว่า
ขณะกำลังคิด พลันนั้น ก็ได้ยินเสียงรางๆ ดังมาจากในป่า เธอชะงักงัน ดึงขากลับขึ้นมาเช็ดน้ำแล้วใส่รองเท้าหนัง จากนั้นก็เดินตามกระแสน้ำลงไป
ระยะทางประมาณสามสิบจั้ง ก็เห็นชายวัยกลางคนสองคนกำลังล้างหน้าล้างตาอยู่ในน้ำ แล้วยังกวักน้ำขึ้นมาดื่มอีกหลายอึก เห็นพวกเขาดื่มน้ำล้างเท้าของเธอที่ไหลมาจากข้างบน มุมปากเธอกระตุก อดไม่ได้ที่จะหลุดขำ
“ใครน่ะ!”
ทั้งสองหันไปมองด้วยความระแวดระวัง ตะโกนถามเสียงทุ้ม ยามสายตาที่กวาดมองโดยรอบของพวกเขาสะดุดลงที่เงาร่างสีเขียวซึ่งอยู่ไม่ไกล
