คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
“เจ้าเป็นใคร?”
สายตาของเฟิ่งจิ่วกวาดมองผ่านป้ายหยกห้อยเอวและเหรียญที่ติดอยู่ตรงหน้าอกของพวกเขาสองคน ปรับอารมณ์ แล้วกระแอมเบาๆ ก้าวออกมาคารวะ “ข้าเฟิ่งจิ่ว ศิษย์ชั้นล่างประจำยอดเขาซานหยางคารวะอาจารย์อาทั้งสองท่านขอรับ”
“เจ้าเป็นศิษย์ชั้นล่างของยอดเขาซานหยางหรือ?”
ทั้งสองตะลึงเล็กน้อย มองดูเด็กหนุ่มตรงหน้า แล้วเหลือบมองป้ายหยกห้อยเอวของเด็กหนุ่ม ก็รู้สึกแปลกใจระคนสงสัย “เจ้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานกระมัง? ซ้ำยังเป็นศิษย์ชั้นล่าง เหตุใดจึงเข้ามาที่นี่?”
“เรียนอาจารย์อาทั้งสองท่าน ศิษย์พี่เฉินเป็นคนพาข้าเข้ามา ข้าอยู่กลุ่มเดียวกับศิษย์พี่เฉิน แต่เพราะเจอหมียักษ์ในป่าจึงทำให้ข้าพลัดหลงกับพวกเขา ซ้ำยังถูกหมียักษ์วิ่งไล่เข้ามาจนถึงในส่วนลึกของป่า และมาเจออาจารย์อาทั้งสองท่านอย่างไม่คาดคิดเช่นนี้ขอรับ”
สีหน้าของเธอฉายไปด้วยแววตื่นเต้นดีใจ มองสองคนตรงหน้าด้วยแววตาเลื่อมใสและนับถือ “ข้าเคยส่งยาทิพย์ที่ถ้ำของอาจารย์อาทั้งสองด้วย เพียงแต่ไม่มีวาสนาได้พบพวกท่าน นึกไม่ถึงว่าจะได้พบอาจารย์อาทั้งสองท่านที่นี่ ช่างโชคดีเหลือเกิน”
โชคดีจริงๆ เลย ไม่นึกว่าจะยังดื่มน้ำล้างเท้าของข้าด้วย เธอไม่รู้จะพูดอะไรดีเลย
จากป้ายหยกห้อยเอวและเหรียญของพวกเขา เธอตัดสินได้ว่าทั้งสองเป็นศิษย์ของซานหยางจื่อ พวกเขาจะมาที่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ ถึงอย่างไรที่นี่ก็มียาทิพย์ล้ำค่าที่ข้างนอกไม่มี
