ดูแคลน ให้พวกเขารับมือกับคนที่มีพลังด้อยกว่าเล็กน้อยอาจยังพอได้ แต่รับมือกับหมาป่าดุร้ายกระหายเลือดพวกนี้ แค่มองพวกเขาก็รู้สึกกลัวแล้ว จะมีเรี่ยวแรงไปต่อสู้อีกได้เช่นไร?
ทั้งคนที่อยู่บนต้นไม้และใต้ต้นไม้ต่างหน้าซีดเผือด เฟิ่งจิ่วยิ้ม “นักเล่นแร่แปรธาตุทุกท่าน แม้ข้าจะเป็นเพียงศิษย์ชั้นล่าง แต่อย่างไรก็เป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน อีกอย่าง ข้าหลอมยาไม่เก่ง เน้นฝึกฝนวิชาต่อสู้ รับมือกับหมาป่าพวกนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย”
ได้ยินอย่างนั้น ทุกคนอึ้ง แววยินดีผุดขึ้นในดวงตา หันไปมองเฟิ่งจิ่ว “จริงหรือ?”
“แน่นอน” เธอเชิดคางตอบ
“เช่นนั้นเจ้ารีบไล่ฝูงหมาป่าไปสิ!”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วหัวเราะคิกคัก “ไล่ฝูงหมาป่าออกไปไม่ใช่เรื่องยากจริงๆ แต่ว่า การทำงานโดยเปล่าประโยชน์นั้น…”
ได้ยินประโยคนี้ ทุกคนมองหน้ากัน แล้วเสนอว่า “เจ้าไล่ฝูงหมาป่าออกไป แล้วพวกเราจะให้ยากับเจ้าคนละขวด!”
“ยาหรือ? ไม่เอาหรอกๆ”
เธอส่ายหน้า “ข้าไม่เอายา” ยาเธอก็มี ยังต้องการของพวกเขาไปทำไมอีก? ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่ว่าเธอจะถูกใจยาของพวกเขาเสมอไป
“ไม่เอาหรือ?”
ทุกคนชะงัก “พวกข้ามอบยาให้เจ้า เจ้าไม่เอา? เจ้าโง่หรือ! เจ้ารู้หรือไม่ว่ายาของพวกข้ามีค่าขนาดไหน?” เป็นเพียงศิษย์ชั้นล่างดังคาด แม้แต่ยาก็ยังไม่อยากได้ แล้วเขาต้องการอะไรกัน?
“ไม่เอายาแล้วเจ้าจะเอาอะไร?” คนผู้หนึ่งถามด้วยความแปลกใจ
“แก้วแหวนเงินทอง ของมีค่าใดล้วนได้ทั้งนั้
