องมามากมายจนยากจะรับไหวแล้ว
“เช่นนั้นก็พักผ่อนเถิด! รอจนฟ้าสางแล้วค่อยเดินทางต่อ”
เฉินเต้ากล่าว จากนั้นก็หยิบเสื้อคลุมห่มให้เฟิ่งจิ่วที่กำลังหลับอยู่ นึกไม่ถึง เขาเพิ่งจะเดินเข้าไปใกล้ มือที่ถือเสื้อคลุมอยู่เพิ่งจะยื่นออกไป เฟิ่งจิ่วก็ตื่นแล้ว อีกทั้งเสี้ยวนาทีที่ลืมตาตื่น ประกายเยือกเย็นระแวดระวังตวัดออกมาจากดวงตาของเธอ ทำให้เฉินเต้าชะงักงัน คล้ายกับตกใจ
“ศิษย์พี่เฉิน? เป็นอะไรไปขอรับ?” เฟิ่งจิ่วที่ตื่นขึ้นมาถามเขา เห็นเฉินเต้าที่ถอยหลังหนึ่งก้าวถือเสื้อคลุมไว้ในมือ ก็อดแปลกใจไม่ได้ เหมือนยังไม่รู้ตัว
“ข้าเห็นเจ้ายังเด็ก พลังก็ไม่สูง อากาศในป่าลึกกลางดึกเช่นนี้ก็หนาว ซ้ำเจ้าก็หลับอยู่ เลยอยากจะเอาเสื้อคลุมมาห่มให้เจ้า ไม่นึกว่าเจ้าจะตื่นเสียแล้ว”
………………………………….
ตอนที่ 1430 จัดการง่ายดาย
สวรรค์รู้ว่าเขาถูกเฟิ่งจิ่วที่จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้นมาทำให้ตกใจอย่างไม่ทันตั้งตัว หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็ว หากไม่ใช่ว่าเขาข่มเสียงตนเองไม่ให้หลุดร้องด้วยความตกใจไว้ได้ คงจะเสียอาการให้คนตรงหน้าเห็นไปแล้วจริงๆ
“อะแฮ่ม!”
เขายกกำปั้นขึ้นมาป้องปากแล้วกระแอมเบาๆ ลอบคิดในใจ หากเป็นอย่างนั้นจริง ก็คงจะเสียภาพพจน์ของเขาแย่
ทว่า แววตาดุดันและเยือกเย็นยามลืมตาขึ้นมาของเจ้าเด็กคนนี้ช่างชวนให้ประหลาดใจนัก ยังมีความระแวดระวังอันรุนแรงนั้นด้วย ช่างไม่เหมือนผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานเลยจริงๆ
“ไม่ต้องขอรับ ไม่ต้อง ข้าแค่งี
