้าอาเจียนเลยทีเดียว
“อ้วก…”
“ฮ่า ศิษย์พี่ลั่ว ท่านกินดีมังกรมุดดินเข้าไป ไม่มีพิษหรอก แค่รสชาติไม่ค่อยดีเท่านั้นเอง” เฟิ่งจิ่วยืนยิ้มอยู่ด้านหนึ่ง เห็นลั่วเหิงเงยหน้าถลึงตาใส่เธอ จากนั้นก็กลับไปอาเจียนอีกครั้ง
นักเล่นแร่แปรธาตุสองสามคนที่กำลังดูเหตุการณ์อยู่ สายตาจับจ้องไปยังเฟิ่งจิ่ว รู้สึกละอายใจเล็กน้อย และรู้สึกสงสัยในตัวศิษย์ชั้นล่างคนนี้ด้วย
ตลอดการเดินทางนี้ ศิษย์ชั้นล่างคนนี้คุ้นเคยกับทุกอย่างในนี้กว่าพวกเขาเสียอีก เทียบกับเขา หากพูดตรงๆ พวกเขาก็เหมือนคุณชายที่ไม่เคยผ่านการฝึกโหดมาก่อน และไม่เหมาะสมกับป่าแห่งนี้แม้แต่น้อย
แต่ศิษย์ชั้นล่างคนนี้ไม่เหมือนกัน ทั้งที่เป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานแต่กลับใจกล้าและรอบคอบ อีกทั้งในขณะที่พวกเขาถอยหลัง เขากลับก้าวไปข้างหน้า เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมด ก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาใหม่อีกครั้ง
“เหตุใดตัวข้ามีแต่โคลน?” ลั่วเหิงมองเฟิ่งจิ่วแล้วถาม “ข้าจำได้ว่าถูกอะไรบางอย่างที่ตัวเย็นเฉียบลากไป จากนั้นก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย”
“มังกรมุดดินลากตัวพวกท่านเข้าไปในบ่อโคลนดูดขอรับ” เฟิ่งจิ่วชี้ไปยังบ่อโคลนดูดที่อยู่ไม่ไกล ยิ้มตาหยีแล้วพูดเสริมว่า “ข้ากับศิษย์พี่เฉินช่วยพวกท่านขึ้นมา”
ได้ยินอย่างนั้น พวกเขามองหน้ากัน จากนั้นก็ลุกขึ้นประสานมือคารวะเฉินเต้าเพื่อขอบคุณ
“ขอบคุณศิษย์พี่เฉินมากขอรับ”
“ขอบคุณศิษย์พี่เฉินมากเจ้าค่ะ”
ทว่า พวกเขากลับมองข้ามเฟิ่งจิ่ว
