อมมีเหตุผลของคนขี้ขลาด ขายหน้าลูกผู้ชายจริงๆ
ขณะกำลังคิด ก็เห็นมังกรมุดดินที่สีไม่เข้มมากตัวหนึ่งกระโจนเข้ามาทางเขา เขาแค่นเสียง รวบรวมเปลวไฟใส่กระบี่ยาวในมือได้ที่แล้วก็ฟาดฟันลงไป เมื่อมังกรมุดดินตัวนั้นถูกฟันขาดเป็นสองท่อน เขาใช้กระบี่คมในมือตวัดซากมังกรมุดดินสองชิ้นนั้นขึ้นมา แล้วใช้ใบมีดซัดมันใส่พวกคนที่อยู่บนต้นไม้
พวกนั้นไม่ทันตั้งตัว รู้แค่ว่ามีบางสิ่งพุ่งเข้ามา จากนั้นก็กระแทกเข้ากลางอกของพวกเขา เมื่อสัมผัสเย็นเยียบถูกหน้าอกของพวกเขา พวกเขาก้มลงมอง ก็อดไม่ได้ที่จะร้องตะโกนเสียงดังลั่น
“อ๊าก!”
หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เฉินเต้าฆ่ามังกรมุดดินก็จะขว้างซากศพมาทางพวกเขา ที่น่าชังที่สุดคือเขาซัดมังกรมุดดินตัวหนึ่งที่ค่อนข้างตัวเล็กใส่พวกเขาโดยตรง
“อ๊าก! เฉินเต้า! ใครเขาทำเช่นเจ้ากัน! เจ้า เจ้าทำเกินไปแล้ว!”
“อุแหวะ!”
บ้างก็ร้องด้วยความตกใจ บ้างก็อาเจียน ชั่วขณะหนึ่ง พวกคนที่อยู่บนต้นไม้ชุลมุนวุ่นวาย สุดท้ายทนไม่ไหว ทำได้เพียงลงจากต้นไม้ เพียงแต่ ทั่วตัวเต็มไปด้วยของเหลวจากตัวมังกรมุดดิน กลิ่นเหม็นจนเกินทน
“ศิษย์พี่เฉิน พวกเขาอยู่นี่!”
เสียงของเฟิ่งจิ่วดังมาจากข้างหน้า หลังจากเฉินเต้าจัดการมังกรมุดดินพวกนั้นเสร็จก็รวบรวมพลัง บินมายืนข้างเฟิ่งจิ่ว เห็นในหลุมโคลนหลุมนั้น ลั่วเหิงและคนอื่นกำลังนอนหมดสติอยู่ในนั้น ถึงจะไม่ขยับเขยื้อนเลย แต่ดูจากกลิ่นอายของพวกเขาน่าจะไม่เป็นอะไรมาก
พอเห็น
