เพราะหญ้าพรายเป็นยาทิพย์ที่สามารถวิ่งหนีไปทั่ว และเป็นพืชที่มีวิญญาณอยู่ในตัว จึงมีข่าวลือว่า หญ้าพรายชอบสถานที่แปลกๆ ที่มีภูตผีวิญญาณสิงสถิตอยู่
ทว่า นั่นก็เป็นแค่ข่าวลือ เป็นเพียงข่าวลือที่พวกประมูลขายของปล่อยออกมาเพื่อจะโก่งราคาหญ้าพรายให้สูงขึ้นเท่านั้น นึกไม่ถึงว่านักเล่นแร่แปรธาตุในสำนักกลับเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วย ช่างน่าขันยิ่งนัก
เฉินเต้าได้ยินก็ขมวดคิ้ว “พูดจาเหลวไหลอะไรกัน!”
“พวกข้าพูดจริงนะขอรับ มีอะไรบางอย่างยื่นมือออกมาจากหญ้าจับขาพวกข้าไว้ พวกข้าวิ่งเร็วเลยหนีมาได้ พวกเขาถูกจับขาได้แล้วก็โดนลากไปแล้ว สัมผัสเย็นเยียบนั่นเหมือนมือผีอย่างไรอย่างนั้น น่ากลัวมาก”
ชายอีกคนก็ละล่ำละลักบอก ซ้ำยังตัวสั่นไม่หยุดด้วย
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็มุมปากกระตุก
มือผี? ทำเหมือนเคยจับ? รู้เสียด้วยว่าเย็นเยียบเหมือนมือผี? เธอไม่รู้เลยว่านักเล่นแร่แปรธาตุพวกนี้จะขี้ขลาดขนาดนี้ อย่างไรก็เป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลัง หรือฝึกหลอมยาจนสมองทึบไปหมดแล้ว? ไม่รู้จักใช้วิจารณญาณกันแล้วหรืออย่างไร?
“เอาล่ะ อย่าเพิ่งพูดอะไร รีบไปดูกันเถิด” เฉินเต้าบอก จากนั้นก็รีบไหวกายไปข้างหน้า
เฟิ่งจิ่วที่เดินตามหลังกลับชำเลืองเห็น พวกนักเล่นแร่แปรธาตุที่วิ่งกลับมาล้วนหน้าซีดเผือด แล้วยังเอาแต่ผงะถอยหลัง เห็นเช่นนั้น เธอกระตุกมุมปาก ตามเฉินเต้ากับลั่วเหิงไปยังทิศทางนั้นโดยไม่สนใจพวกเขาอีก
ทว่า เมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่น กลับพบ
