ึงแม้จะเป็นยาทิพย์ธรรมดา แต่ขอเพียงโตได้ที่และนำไปทำเป็นยาได้ เธอก็จะเด็ดแล้วเก็บใส่ถุงฟ้าดินไว้
ยาทิพย์ข้างในนี้ ผู้ใดเก็บใดก็เป็นของผู้นั้น ถึงแม้จะลงชื่อเข้ามา แต่ศิษย์ทุกคนที่เข้ามาต้องเสียค่าธรรมเนียมและคะแนนสะสมมากพอสมควร ส่วนจะเด็ดยาทิพย์ชนิดใดได้บ้างข้างในนี้ และคุ้มค่าหรือไม่ ก็ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคน
ลั่วเหิงหยิบน้ำออกมาดื่ม พลางเหลือบมองเงาร่างสีเขียวที่กำลังนั่งขุดและเด็ดยาทิพย์อยู่ข้างหลัง แล้วตะโกนเสียงดัง “เฟิ่งจิ่ว ยาทิพย์พวกนี้ล้วนไม่มีประโยชน์ ในสำนักมีอยู่มากมาย เจ้าอย่าเปลืองแรงเปล่าเลย”
“ถึงอย่างไรก็อยู่ว่างๆ นี่ขอรับ ข้าเลยเดินไปพลางเก็บไปพลาง ล้วนเป็นยาทิพย์ที่โตได้ที่แล้ว ไม่เด็ดไปก็เสียดายขอรับ” เฟิ่งจิ่วตอบ พลางเก็บยาทิพย์ชนิดหนึ่งใส่ถุงฟ้าดิน
ได้ยินอย่างนั้น เฉินเต้ายิ้ม ชะลอฝีเท้าเพื่อเดินข้างๆ เฟิ่งจิ่ว “เจ้าไม่ใช่แม้แต่เป็นผู้ติดตามของนักเล่นแร่แปรธาตุ เด็ดของพวกนี้ไปก็หลอมเป็นยาไม่ได้หรอก! แต่ก็ไม่เป็นไร” เอ่ยมาถึงตรงนี้ เขาลดเสียงเบาลงหลายส่วน แล้วกระซิบบอกว่า “เมื่อถึงเวลาเจ้าจับหนูไผ่วิญญาณมาย่างให้ข้ากินอีกหลายๆ ตัว ข้าก็จะช่วยหลอมยาให้เจ้าเอง”
“รอให้ข้าเด็ดยาทิพย์ได้ครบก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะขอรับ!” เฟิ่งจิ่วยิ้มตอบ พลางพูดอีกว่า “อย่างไรก็ขอบคุณศิษย์พี่ที่หวังดีนะขอรับ”
“ต้องขอบคุณข้าอยู่แล้ว” เขาพยักหน้า หยิบผลไม้สองลูกออกมาแล้วยื่นใ
