ยงแต่ สถานการณ์ในตอนนี้หากอยากจะเคลื่อนไหวตามลำพังเหมือนจะเป็นไปไม่ได้
คนกลุ่มหนึ่งเดินไปข้างใน ระหว่างทางเจอคนจากกลุ่มอื่นด้วย เทียบกับผู้ฝึกฝนในสถานที่อื่น เฟิ่งจิ่วสังเกตเห็นว่านักเล่นแร่แปรธาตุเหล่านี้แม้จะถูกตาต้องใจยาของอีกฝ่าย ก็ไม่ลงมือแย่งชิง แต่จะเสนอการแลกเปลี่ยนกันแทน
ด้วยเหตุนี้ หลังจากเดินมาได้พักหนึ่ง ทุกอย่างก็เงียบสงบ ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องลงไม้ลงมือ
กระทั่ง พวกเขาค่อยๆ เข้ามาถึงเขตรอบใน ขณะที่ตั้งใจจะพักผ่อนเอาแรงแล้วค่อยเดินเข้าไปข้างในต่อ ก็เห็นคนจากอีกกลุ่มมาที่นี่ และพักอยู่ไม่ไกลจากพวกเขานัก
“เฉินเต้า ที่แท้ก็เป็นเจ้าจริงๆ ด้วยหรือ! ข้าเห็นหนวดตลกๆ ของเจ้าจากที่ไกลๆ แล้ว เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย” ชายอายุราวสามสิบปีคนหนึ่งที่อยู่ทางนั้น ตะโกนทักทายเฉินเต้าที่อยู่ทางนี้
ทว่า แทนที่จะเรียกว่าการทักทาย เรียกว่าท้าทายเสียดีกว่า
เฉินเต้าเหลือบมองคนผู้นั้นแวบหนึ่ง แล้วลุกขึ้นด้วยความประหลาดใจ “อ้าว? นี่ไม่ใช่เสี่ยวหวังปา[1]หรอกหรือ? บังเอิญจริงๆ ไม่คิดว่าจะได้เจอเจ้าที่นี่ด้วย”
เฟิ่งจิ่วได้ยินบทสนทนาของสองคนนั้นก็ได้แต่เอือมระอาพูดไม่ออก เธอขยับไปนั่งด้านหนึ่งเงียบๆ พยายามอยู่ให้ห่างมากที่สุด
ชายที่อยู่ทางนั้นได้ยินก็หน้าเครียด เขาลุกขึ้นด้วยท่าทางไม่พอใจ ตะโกนเสียงดัง “เฉินเต้า เจ้าหยุดตั้งฉายาให้ข้าสารพัดได้แล้ว ถ้าแยกตัวหนังสือไม่ออกก็กลับไปเชิญผู้เชี่ยวชาญมาสอนเจ้าเสี
