ออก สุดท้ายเพียงแค่นเสียงขึ้นจมูกแล้วสาวเท้าเดินจากไปเร็วๆ
พวกนางคงว่างเกินไปถึงได้คิดจะเสวนากับเขา คนผู้นี้น่าชังเกินไปแล้ว
“กร๊อบ”
เฟิ่งจิ่วกัดผลไม้หนึ่งคำ สัมผัสกรุบกรอบหวานฉ่ำกระจายไปทั่วลิ้น เธอมองไปข้างหน้า แล้วพูดกับเฉินเต้าที่อยู่ข้างๆ ว่า “ศิษย์พี่เฉิน ถึงข้าจะเด็กไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้เด็กจนถึงขั้นเป็นลูกชายของท่านได้กระมัง? พูดได้เช่นไรว่าจะให้พวกนางคลอดออกมาชดใช้ให้ท่าน? หากท่านสนใจพวกนางจริง ก็ไม่ต้องอ้อมค้อมแล้วก็ไม่ต้องอาย เข้าหาพวกนางตรงๆ เลย ด้วยเสน่ห์ของศิษย์พี่เฉิน อย่าว่าแต่คนเดียวเลย สองคนก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอกขอรับ”
“ฮ่าๆๆ! เจ้าเองก็คิดว่าเสน่ห์ข้าเหลือล้นไร้เทียมทานใช่หรือไม่? เฮ้อ เจ้ารู้ก็ดีแล้ว ไม่ต้องพูดออกมา เจ้าต้องเข้าใจ ศิษย์พี่เจ้าคนนี้เป็นคนรักความสงบ ไม่เคยชอบทำตัวเด่นเหนือใคร”
ถึงแม้จะพูดอย่างนั้น แต่เสียงของเขากลับดังขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งคนพวกนั้นที่อยู่ข้างหน้าได้ยินก็ยังอดหันกลับมามองไม่ได้
เฟิ่งจิ่วพูดไม่ออก เธอไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงกินผลไม้ไปพลาง เดินไปพลาง บางทีที่นี่อาจจะยังเป็นเขตรอบนอกอยู่ก็ได้ ยาทิพย์ธรรมดายังมีให้เห็นอยู่ ส่วนยาทิพย์ที่มีค่ากลับค่อนข้างน้อย ที่มีให้เห็นสองสามชนิดก็ถูกคนข้างหน้าเด็ดไปก่อนแล้ว
ความจริงเธออยากเดินทางคนเดียวมากกว่า เพราะนอกจากจะเด็ดยาทิพย์ได้มากกว่าเดินไปพร้อมกับพวกเขาแล้ว ยังจะไปหาท่านแม่ของเธอได้อีกด้วย
เพี
