แต่ล้วนเป็นชนิดที่พบเจอได้ง่าย
“เรื่องนี้เจ้าคงไม่รู้กระมัง?”
เฉินเต้าเดินเข้ามา อธิบายให้ฟังว่า “ที่นี่เป็นดินแดนลับของสำนักเรา ทุกครั้งที่ถึงฤดูใบไม้ผลิ ในสำนักจะส่งคนมาหว่านเมล็ดที่นี่ ในดินแดนลับของสำนักเราจึงมียาทิพย์ให้เด็ดอย่างไม่มีวันหมดอย่างไรเล่า”
“ถูกต้อง เจ้าเห็นว่าในป่าแห่งนี้มีหญ้ารกเช่นนี้ แต่คนที่รู้จักยาทิพย์เป็นอย่างดีจะรู้ว่า ท่ามกลางหญ้าเหล่านี้ยังมีสมุนไพรบางชนิดปะปนอยู่ด้วย แม้แต่หญ้าก็ยังมีสรรพคุณยาในตัว เพียงต้องดูว่ามีคนที่มีความรู้ด้านยาหรือไม่เท่านั้น” ลั่วเหิงพยักหน้าเสริม พลางอธิบาย
คนอื่นเมื่อเห็นทั้งสองดูแลศิษย์ชั้นล่างเป็นอย่างดี ก็ลอบสงสัยในใจ หรือว่าเจ้าศิษย์ชั้นล่างผู้นี้จะมีอะไรไม่ธรรมดาซ่อนอยู่?
แต่เมื่อมองเฟิ่งจิ่วตั้งแต่หัวจรดเท้า กลับเห็นเพียงเขาใส่ชุดสีเขียวธรรมดาๆ ทั่วทั้งตัวไร้ราศีโดดเด่น หากจะบอกว่ามี ก็คงมีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ดูสุกใสเป็นประกายเท่านั้น
“เอาล่ะ กลุ่มอื่นล้วนไปกันแล้ว พวกเราก็ไปกันเถิด!” เฉินเต้ากำชับ ตบเสื้อคลุมบนตัวเตรียมพร้อมจะเดินไปข้างหน้า แต่ในตอนนี้เอง ชายคนหนึ่งในกลุ่มของพวกเขากลับยืนขวางข้างหน้าเฉินเต้า
“ช้าก่อน”
เฉินเต้ามองชายอายุราวสี่สิบปีตรงหน้า คนผู้นี้น่าจะเป็นคนที่อาวุโสที่สุดในหมู่พวกเขาแล้ว ไม่ใช่ศิษย์ในยอดเขาซานหยางของพวกเขา ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
“มีอะไรหรือ?” เฉินเต้าถาม ส่งสายตาให้เขาว่ามี
