ัน”
“ขอบคุณผู้ดูแลมากขอรับ” เธอกล่าวขอบคุณด้วยความดีใจ
ผู้ดูแลยิ้มๆ ไม่ได้สนใจอะไร จากยอดเขาชั้นสามเดินถึงยอดเขาชั้นแปด บางครั้งต้องไปกลับหลายรอบ บางครั้งคนงานคนอื่นยังบ่นว่าขึ้นลงเหนื่อยเกินไป กลับเป็นเจ้าเด็กนี่ที่มีความสุขและไม่เหน็ดเหนื่อยอย่างนี้
กระทั่งผู้ดูแลจากไป เฟิ่งจิ่วถึงฮัมเพลงพลางเดินไปเบิกสมุนไพร นำสมุนไพรใส่ลงในตะกร้าแล้วตรวจสอบอีกหนึ่งรอบ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาดจึงค่อยขึ้นไปที่ยอดเขาชั้นแปด
หลังจากมาถึงหน้าถ้ำลำดับแรกบนชั้นแปดอย่างชำนาญทาง เธอจึงตะโกนเรียกอยู่ข้างนอก ไม่นานก็เห็นศิษย์พี่หูคนเมื่อวานเดินออกมาด้วยสีหน้าไม่น่าดูนัก เมื่อเห็นเขา นัยน์ตาเธอไหวระริก มุมปากกระตุกเล็กน้อย
“อรุณสวัสดิ์ขอรับ ศิษย์พี่หู ศิษย์พี่หูช่างทุ่มเทนัก เช้าตรู่ขนาดนี้ก็มาทำงานแล้ว” เธอทักทายด้วยน้ำเสียงแหลมใสร่าเริง
ชายแซ่หูได้ยินเสียงจึงหันมามอง เห็นว่าเป็นเฟิ่งจิ่วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “ทำไมเป็นเจ้ามาส่งยาทิพย์อีกแล้ว? คนอื่นเล่า?” เมื่อวานเป็นเจ้าเด็กนี่ วันนี้ก็เป็นเจ้าเด็กนี่อีก
เฟิ่งจิ่วมองเขา ไม่ตอบอะไร กลับอุทานด้วยความตกใจ “อ้าว! ศิษย์พี่หู ตากับปากของท่านเป็นอะไรไป?”
เห็นเพียงตาซ้ายกับริมฝีปากของเขาบวมแดง ราวกับมีตุ่มอักเสบอะไรขึ้นอยู่บริเวณนั้น ดวงตาและริมฝีปากที่บวมแดงทำให้ใบหน้าของเขาไม่น่าดูอย่างยิ่ง หากไม่ใช่ว่าเขาทำหน้าเคร่งขรึมตลอด เดาว่าคงจะยิ่งน่าตลกกว่านี้
ได้ย
