ินประโยคนี้แล้ว ศิษย์พี่หูสีหน้าแข็งค้างไปแวบหนึ่ง พยายามหลบเลี่ยงสายตาตกใจสงสัยที่กำลังมองประเมินของเฟิ่งจิ่ว เขาพูดเสียงขรึมว่า “ไม่มีอะไร แค่เป็นร้อนในนิดหน่อย”
ร้อนในอะไรกัน? ฝีมือเธอเองมีหรือเธอจะไม่รู้? เห็นๆ อยู่ว่าเป็นพิษร้อนกำเริบ หากไม่ได้บวมสักสิบกว่าวัน ทำให้เขาเจ็บสักสิบกว่าวัน อยากหายคงเป็นไปไม่ได้
ใครใช้ให้เขาเหลือบสายตามองมั่วซั่ว หากไม่ให้บทเรียนเขาหน่อย เขาก็คงไม่รู้จักประมาณตนเอง
แม้ในใจเฟิ่งจิ่วจะคิดอย่างนี้ แต่ภายนอกกลับทำสีหน้าเลื่อมใส “ต้องเป็นเพราะศิษย์พี่หูมัวยุ่งอยู่กับงานจนไม่ได้พักผ่อนถึงกลายอย่างนี้ ลูกศิษย์เช่นศิษย์พี่หู ช่างเป็นแบบอย่างที่ข้าสมควรเอาอย่างจริงๆ”
ได้ยินเช่นนั้น ศิษย์พี่หูเหลือบมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง สีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย กล่าวว่า “เอาละ ส่งยาทิพย์มาให้ข้าเถิด!” พูดจบก็โยนขวดใบหนึ่งให้เธอ
“อันนี้ให้เจ้าเป็นรางวัล”
………………………………….
ตอนที่ 1404 ปัญหาถูกแก้ไขในพริบตา
เฟิ่งจิ่วรับเอาไว้ กล่าวขอบคุณด้วยสีหน้าเบิกบาน “ขอบคุณศิษย์พี่หูขอรับ”
“อืม ไปเถิด!” เขาโบกมือ บอกเป็นเชิงให้เฟิ่งจิ่วไปได้
“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
พูดจบจึงหมุนตัวออกไป หลังจากเดินออกมาห่างจากด้านหน้าถ้ำนั้น เธออดไม่ได้ที่จะหันไปมองถ้ำที่อยู่ด้านหลังสุด คิดในใจว่าไม่รู้ว่าท่านแม่ของเธอกำลังทำอะไรอยู่ อยากไปดูสักหน่อย แต่จู่ๆ เสียงของชายแซ่หูก็ดังมาอีก
“ยังมัวยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้นอีก?
