บนชั้นแปดนี้ล้วนเป็นพื้นที่ของเหล่าอาจารย์อา เจ้าเป็นคนงานเล็กๆ คนหนึ่ง อย่าได้ล่วงเกินพวกเขา ส่งยาทิพย์เสร็จแล้วก็รีบกลับไปเสีย”
“ขอรับ” เธอตะโกนตอบ แล้วจึงก้าวเท้าเดินจากไป
ขณะที่เดินกลับและกำลังผ่านยอดเขาชั้นเจ็ด ก็ได้ยินเสียงร้องอย่างประหลาดใจดังมา
“เอ๊ะ เจ้าคือคนที่ชื่ออะไรนะ? เฟิ่งอะไรนะ?”
เธอเอียงคอมองไป พอเห็นว่าเป็นเฉินเต้า ก็รีบก้าวเข้าไปคารวะ “เฟิ่งจิ่วคารวะศิษย์พี่เฉิน”
“ใช่ๆ เฟิ่งจิ่วนั่นเอง” เฉินเต้าหัวเราะเสียงดัง จ้องเฟิ่งจิ่วขึ้นลงก่อนถามว่า “นี่เจ้าไปส่งยาทิพย์ที่ไหนมา? เป็นอย่างไร คุ้นเคยกับงานนี้หรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็ยิ้มตาหยีแล้วตอบว่า “คุ้นเคยแล้วขอรับ คุ้นเคยมาก”
“คุ้นเคยก็ดีแล้ว” เขาพยักหน้า เห็นว่าตะกร้าของเฟิ่งจิ่วว่างเปล่าจึงถามอีก “นี่ส่งยาทิพย์เสร็จแล้วรึ ยังต้องกลับไปอีกหรือ?”
“ผู้ดูแลให้ข้ารับผิดชอบยาทิพย์ชั้นแปดอย่างเดียว เมื่อครู่ข้าเพิ่งไปส่งยาทิพย์ที่ชั้นแปดเสร็จ ตอนนี้ว่างไม่มีอะไรทำขอรับ” ขณะตอบ เสียงเธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “ศิษย์พี่เฉินมีอะไรหรือเปล่าขอรับ?”
“อืม” เขาพยักหน้า “ในเมื่อเจ้าว่างอยู่ เช่นนั้นเจ้าไปเก็บยาทิพย์กับข้าก็แล้วกัน!” สิ้นเสียง เขาก็สาวเท้าเดินนำหน้า พยักเพยิดให้เฟิ่งจิ่วเดินตามมา
เห็นเช่นนั้น เฟิ่งจิ่วเองก็ไม่ถามมากความและเดินตามไป กระทั่งเห็นเขาเดินออกจากยอดเขาซานหยาง อ้อมด้านหลังยอดเขาซานหยางไปยังด้านหลังของ
