ยอดเขาอีกลูก เธอที่เดินตามหลังอยู่ถึงถามด้วยความแปลกใจ “ศิษย์พี่เฉิน จะไปเก็บยาทิพย์ที่ไหนหรือขอรับ? นี่เรากำลังใช้ถนนสายเล็กหลังเขาอยู่กระมัง?”
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าลับๆ ล่อๆ อย่างไรชอบกล?
“ไม่ต้องถามมาก ตามข้ามาก็พอแล้ว” เขาที่อยู่ข้างหน้าตอบโดยไม่หันมา เพียงเดินไปตามถนนสายเล็กเรื่อยๆ
เมื่อเห็นท่าทางนั้น กอปรกับนึกถึงคำวิพากษ์วิจารณ์บนยอดเขาซานหยางที่พูดถึงเฉินเต้า จู่ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนถูกชวนมาทำเรื่องเสียเวลาเปล่า เจ้าหมอนี่คงไม่ได้คิดจะไปทำเรื่องไม่ดีอะไรแล้วชวนเธอมาด้วยหรอกนะ?
นึกถึงตรงนี้แล้ว เธอก็กุมท้องพร้อมร้องตะโกน “โอ๊ย!”
เฉินเต้าที่อยู่ข้างหน้าได้ยินเสียงจากข้างหลัง จึงหันกลับมาถาม “เป็นอะไรไป?”
“ศิษย์พี่เฉิน ข้าปวดท้อง ข้าขอ…” ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกตัดบทเสียก่อน
“ปวดท้องหรือ? เช่นนั้นเจ้าไปจัดการเสีย ข้าจะไปรอเจ้าอยู่ข้างหน้าดีไหม?”
ปัญหาถูกแก้ไขในพริบตา…
เฟิ่งจิ่วกระตุกมุมปากอย่างพูดไม่ออก เห็นเขาจ้องเธอด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ก็ลอบถอนใจ ตอบอย่างจนใจว่า “เรื่องนั้นไม่ต้องดีกว่า”
“ไม่ต้อง? จริงหรือ เจ้าปวดท้องไม่ใช่หรือ ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ยังเช้าอยู่ ข้ารอเจ้าได้” เขากล่าวพลางลูบหนวดอักษรเลขแปดเบาๆ
“เอ่อ…ไม่ต้องจริงๆ ขอรับ เหมือนจะไม่ปวดแล้ว” เธอยิ้มแห้งบอก
“เช่นนั้นก็ดี! แต่ถ้าเจ้าปวดท้องหรือมีปัญหาทำนองเดียวกันแล้วอยากกลับไปก่อน บอกข้าได้นะ ข้ามีวิธีแก้
