น พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา เธอเงยหน้าขึ้นดู ก็เห็นชายชราผู้หนึ่งเดินมาทางเธอ
“ขอรับ ข้าเป็นคนส่งยาเอง” เธอลุกขึ้นแล้วตอบ
“ดีมาก วันนี้โชคดีที่พวกเขาได้เจอเจ้า ไม่อย่างนั้นหากช้าไปอีกแค่ชั่วครึ่งก้านธูป ชีวิตของพวกเขาคงหาไม่แล้ว” ชายชราลูบหนวดพลางชื่นชม มองดูเฟิ่งจิ่ว ก่อนถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย “เจ้าบอกว่าเตาระเบิดรึ แล้วเจ้าเข้าไปได้อย่างไร? เหตุใดจึงไม่เป็นอะไรเลย?”
“หา?”
เฟิ่งจิ่วกะพริบตาปริบๆ ตอบว่า “ข้าเข้าไปแล้วไม่เป็นอะไรที่ไหนกันขอรับ? นั่นข้าไม่ได้เป็นคนฝึกจนเตาระเบิด ข้าย่อมไม่เป็นอะไรอยู่แล้วสิ!”
“ไม่ใช่ๆ ข้าหมายความว่า กลิ่นหอมของยานั่นเจ้าดมแล้วไม่เป็นอะไรหรือ นั่นมันหญ้าเจ็ดพักผ่อนเชียวนะ หากใช้ได้ดีก็จะเป็นยาทิพย์ช่วยชีวิต แต่ฝึกจนเตาระเบิดอย่างนักเล่นแร่แปรธาตุเคอ เช่นนั้นกลิ่นยาต้องแรงเกินไปแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพนี้ แม้แต่ลูกศิษย์ติดตามที่เข้าไปข้างในก็ยังหมดสติไปด้วย”
“อ้อ เรื่องนี้เองหรือ” เธอพูดเหมือนนึกขึ้นได้ “นั่นเพราะตอนข้าเข้าไปกลิ่นยาจางไปหมดแล้วน่ะขอรับ อีกอย่างข้าก็ได้กลิ่นแค่เล็กน้อย น่าจะไม่เป็นไร”
ได้ยินเช่นนั้น ชายชราพยักหน้า “เจ้าชื่ออะไร? วันนี้มีผลงานที่ช่วยชีวิตคน กลับไปข้าจะให้คนลงบันทึกไว้ให้เจ้า”
“ข้าชื่อเฟิ่งจิ่วขอรับ” เธอยิ้มตาหยีพลางตอบ
“เฟิ่งจิ่ว? ดี ข้ารู้แล้ว เจ้าไปทำงานเถิด!” ชายชราบอก แล้วพยักพเยิดให้เฟิ่ง
