จิ่วกลับไปก่อน
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วจึงคารวะแล้วกลับออกมาก่อน
เธอกลับไปยังจุดแจกจ่ายยาทิพย์อีกครั้ง เมื่อหาผู้ดูแลร่างอ้วนเจอและรายงานเรื่องนี้ให้เขารู้แล้ว ก็หยิบยาทิพย์สองสามตะกร้ามาจำแนกประเภท
เวลาหนึ่งวันผ่านไปอย่างยุ่งๆ เธอถือโอกาสตอนส่งยาทิพย์เดินขึ้นเดินลง ทำความคุ้นเคยกับยอดเขาซานหยางแห่งนี้ ในช่วงพลบค่ำ ตอนเธอเอาตะกร้าคล้องแขนกำลังเดินกลับ ก็เหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งขี่กระบี่บินขึ้นไปทางยอดเขา
เห็นสตรีหน้าตางดงามสวมชุดขาวพลิ้วไสวขี่กระบี่ต้านลมด้วยท่าทางสงบนิ่ง เธออดไม่ได้ที่จะชะงักฝีเท้าแล้วเหม่อมอง ใบหน้านั้น…ใบหน้านั้นดูคล้ายกับเธออยู่หลายส่วน อีกทั้งใบหน้านั้นก็เหมือนใบหน้าของซั่งกวนหวั่นหรงที่เธอเคยเห็นทุกประการ
นั่นท่านแม่ของเธอหรือ?
หัวใจของเธอสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม อ้าปากเหมือนอยากจะตะโกนเรียก กลีบปากของเธอขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายกลับไม่ส่งเสียงออกไปสักคำ
บางทีอาจเป็นเพราะสายตาที่ร้อนรุ่มเกินไปของเฟิ่งจิ่วดึงดูดความสนใจของซั่งกวนหวั่นหรงที่กำลังขี่กระบี่ นางชะลอความเร็วกลางอากาศ ก้มหน้ามองลงไปด้านล่างเล็กน้อย เมื่อก้มมองก็เห็นเด็กหนุ่มชุดเขียวผู้นั้น
แต่เพียงแวบเดียว นางก็ละสายตากลับแล้วบินโฉบต่อไป ไม่นานนัก เงาร่างงดงามนั้นก็หายลับจากครรลองสายตาของเฟิ่งจิ่วไปทั้งอย่างนั้น
นั่นคือท่านแม่ของเธอ! ตัวจริงสวยกว่าในรูปวาดตั้งหลายเท่า เพียงแต่นางโฉบบินกลางอากาศ บินเฉี
