ือปีกบินขึ้นกลางอากาศ กรงเล็บไก่ถูกเผยออกมา ราวกับมีดแหลมคมพาเอาพลังอันดุดันโฉบไปทางงูสีเงินระดับแปดตัวนั้น
“กุ๊กๆๆ!”
“ฟ่อ!”
งูหนึ่งตัวไก่หนึ่งตัวต่อสู้กัน ยาทิพย์รอบๆ ถูกทำลายไปไม่น้อย เฟิ่งจิ่วหน้าเปลี่ยนสี รีบก้าวไปข้างหน้าแล้วตวาดเสียงดัง “หยุดเดี๋ยวนี้นะ! จะสู้ก็ไปสู้กันที่อื่นสิ! อย่าทำยาทิพย์พวกนั้นเสียหาย!”
ทว่า สัตว์สองตัวนั้นเหมือนไม่ได้ยินสักนิด พวกมันไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย โดยเฉพาะงูตัวนั้น ยังตวัดสายตากระหายเลือดเป็นเชิงตักเตือนใส่เฟิ่งจิ่วราวกับสำแดงฤทธิ์เดช หางงูม้วนตวัดอีกครั้ง กระแทกไก่ขนเขียวที่กำลังกระพือปีกบินลอยออกไป
“โครม!”
ร่างกลมๆ ของมันเหมือนลูกหนังที่กระแทกลงพื้นแล้วเด้งขึ้นมาอีกครั้ง ขาสองข้างและหัวหดเข้าไปในตัวก่อนที่จะกระแทกพื้นแล้ว ร่างกายกลมเหมือนลูกหนังกลิ้งไปไกลระยะหนึ่ง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอันตรายแล้วจึงค่อยยืดลำตัวออกมาอีก
“กระต๊ากๆๆ!”
ขนสีเขียวบนคอและหัวของเจ้าไก่ลุกตั้งด้วยความโกรธ แต่ละเส้นตั้งชันเหมือนหนามแหลมสีเขียว มันแหงนคอร้องเสียงดัง กระพือปีกพุ่งตัวไปข้างหน้า และเริ่มสู้กับงูตัวนั้นอีกครั้ง
เป็นครั้งแรกที่เห็นงูกับไก่ตีกัน เฟิ่งจิ่วรู้สึกตื่นตาตื่นใจ หากไม่ใช่กลัวว่าเจ้างูกับเจ้าไก่จะทำลายยาทิพย์จนเสียหายมากเกินไป เธอก็อยากดูต่อไปจริงๆ เพียงแต่ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าในท้องเจ้าไก่ขนเขียวยังมีไข่ไก่อยู่หนึ่งฟอง กอปรกับยาทิพย์ถูกเหยียบเสียหาย จึงต
