้องหยุดความคิดไว้เพียงเท่านี้
“ไม่เชื่อฟังกันใช่หรือไม่? ได้ เจ้าหาเรื่องเองนะ”
เฟิ่งจิ่วกล่าว ก้มลงไปเก็บก้อนหินขึ้นมาสองก้อน ชั่งน้ำหนักหินด้วยการโยนขึ้นลงในมือ เธอเห็นงูสีเงินตัวนั้นพุ่งไปข้างหน้า อ้าปากกว้างทำท่าเหมือนจะกลืนกินไก่ขนเขียวที่กำลังพุ่งเข้ามาลงไปทั้งตัว ในตอนนั้นเอง หินสองก้อนในมือก็ถูกดีดออกไปเสียงดัง
“ฟิ้ว…ปังๆ!”
เสียงแหวกอากาศดังมา ไม่นานก็ได้ยินเพียงเสียงกระทบกันดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง หินสองก้อนนั้นก้อนหนึ่งดีดโดนส่วนหัวใจของงูตัวนั้น อีกก้อนดีดโดนเขี้ยวพิษข้างหนึ่งในปากงู
“ฟ่อๆ!”
งูตัวนั้นส่งเสียงฟ่อๆ มันหันมองไปทางที่เฟิ่งจิ่วยืนอยู่ ทำท่าจะพุ่งเข้ามา ทว่าโดนเจ้าไก่ขนเขียวใช้กรงเล็บแหลมคมข่วนบนหัวจนเป็นรอยเลือดหลายเส้น…
………………………………….
ตอนที่ 1394 งานส่งของ
“ฟ่อ!”
สุดท้าย งูตัวนั้นอับจนหนทาง ทำได้เพียงส่งเสียงฟ่อทิ้งท้ายไว้แล้วลนลานหนีไป
“กุ๊กๆๆ!”
ไก่ขนเขียวกระพือปีกบินไปเกาะบนหินก้อนหนึ่งอย่างเย่อหยิ่ง ก่อนแหงนหน้าส่งเสียงร้อง ราวกับกำลังบอกว่า ‘ข้าสู้ชนะเจ้างูตัวนั้นแล้ว’ อย่างไรอย่างนั้น
เห็นเช่นนั้น เฟิ่งจิ่วได้แต่ลอบส่ายหน้ากับตัวเอง และเดินเข้าไปจัดการยาทิพย์ที่ถูกเหยียบจนเสียหาย ในตอนนี้เอง ไก่ขนเขียวตัวนั้นก็มาเดินทอดน่องอยู่รอบๆ ตัวเธออีกครั้ง
“ไปเลยๆๆ ไปทางนั้นเลย ไม่ต้องมากวนข้า” เธอผลักเจ้าไก่ขนเขียวออกไป พยายามปลูกยาทิพย์เหล่านั้นที่ยังพอประคองให้ตร
