ค่ชั่วเวลาครึ่งก้านธูป เด็กใหม่จะเด็ดยอดอ่อนกลับมาได้จริงๆ
เขามองดูยอดอ่อนที่ถูกยื่นมาตรงหน้า เพ่งพินิจอย่างละเอียด อดตะลึงเล็กน้อยไม่ได้ ถามขึ้นว่า “ไหนเจ้าว่าเจ้ามาใหม่ไม่ใช่หรือ?”
“ใช่ขอรับ! เพิ่งเข้ามาเมื่อวานขอรับ” เฟิ่งจิ่วยิ้มกว้าง
“วิธีการเก็บหญ้าใบลิ้นแดง คนงานทั่วไปไม่รู้กันหรอกนะ” เขามองเฟิ่งจิ่ว ยกมือลูบหนวดรูปอักษรเลขแปดสองเส้นนั้น สายตาแฝงแววพินิจพิเคราะห์และจับผิด
“ขอบคุณศิษย์พี่เฉินที่ชมขอรับ” เธอยิ้มตาหยีพลางกล่าว
ศิษย์พี่เฉินได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักไปนิด ถามว่า “ข้าชมเจ้าเมื่อใดกัน?”
“ศิษย์พี่เฉินบอกว่าคนงานทั่วไปไม่รู้ นั่นแสดงว่าข้าไม่ใช่คนงานธรรมดาไม่ใช่หรือขอรับ?” ดวงตาของเธอฉายแววเจ้าเล่ห์ ยิ้มตาหยีพร้อมพูดเสริม “ตอนเข้ามาข้าทบทวนความรู้มาอย่างดี ตลาดยาทิพย์ข้าก็เคยเห็นมาแล้ว ดังนั้นจึงรู้ว่าต้องเก็บยอดอ่อนของหญ้าใบลิ้นแดงอย่างไรจึงจะทำให้ไม่สูญเสียประสิทธิภาพของมันไปขอรับ”
“อ้อ?”
ได้ยินแล้วเฉินเต้าเริ่มรู้สึกสนอกสนใจ “เจ้าเคยเห็นตลาดยาทิพย์ด้วย? ยาทิพย์ที่ขายที่นั่นมีไม่น้อย เจ้าเคยเห็นและจำได้จริงหรือ?”
“แหะๆ…”
เธอยิ้มอย่างค่อนข้างกระดากอาย ตอบว่า “ความจริงก็จำได้ไม่มากนัก จำได้แค่บางส่วนเท่านั้น บางส่วนก็จำไม่ได้ ประจวบเหมาะว่าหญ้าใบลิ้นแดงเป็นส่วนที่ข้าจำได้พอดีน่ะขอรับ”
เธออธิบายพลางคิดในใจ ถึงการเฝ้าสวนสมุนไพรอยู่ที่นี่จะเป็นงานที่ว่างและสบาย แต่ก็ต้องเฝ้
