มไป
“ศิษย์ชั้นล่างที่เข้ามาใหม่ต้องเริ่มจากระดับล่างสุด เจ้าเข้ามาได้เพราะลั่วเหิงเป็นผู้แนะนำ เขาเองก็ขอให้ข้าดูแลเจ้ามากๆ ดังนั้น ข้าจะมอบงานที่สบายหน่อยให้เจ้าก็แล้วกัน!”
ครั้นได้ยินคำพูดที่ดังมาขณะเดินไป เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ตอบว่า “ขอบคุณหัวหน้าเฉียนที่ดูแล”
“ยอดเขาซานหยางของเราที่นี่ ด้านหลังเป็นสวนสมุนไพรทั้งหมด มีคนงานคอยดูแลโดยเฉพาะ แต่นับจากยอดเขาชั้นที่สี่ขึ้นไป จะเป็นที่พักและที่ฝึกหลอมกลั่นยาของศิษย์ภายใต้การดูแลของปรมาจารย์ซานหยาง ส่วนที่เก็บยาทิพย์ของยอดเขาซานหยางเราอยู่ที่ชั้นเจ็ด ที่นั่นมีคนคอยจัดการดูแลโดยเฉพาะ”
ขณะที่ฟังคำพูดของเขา ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเป็นประกายเล็กน้อย หรือจะให้เธอเป็นคนคอยส่งยาทิพย์? แต่คำพูดถัดมาก็บอกเธอว่าเธอคิดมากไปเอง
“เห็นหรือยัง ที่นั่นคือสวนสมุนไพร สวนสมุนไพรแปลงนั้นเป็นหญ้าใบลิ้นแดงที่มักใช้บ่อยๆ หญ้าใบลิ้นแดงมีกลิ่นหอม มักดึงดูดสัตว์จำพวกงูให้มาแอบกิน สิ่งที่เจ้าต้องทำก็คือเฝ้าอยู่ที่นี่ ป้องกันไม่ให้สัตว์จำพวกงูมาแอบกินหญ้าใบลิ้นแดง”
ได้ยินเช่นนั้น เฟิ่งจิ่วชะงักเล็กน้อย ถามว่า “บนเขานี่ก็มีงูด้วยหรือขอรับ?”
หัวหน้าเฉียนเหลือบมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง กล่าวว่า “ให้เจ้าเฝ้าเจ้าก็เฝ้าไป ไม่ต้องถามมาก หากเจอเมื่อใดเจ้าก็ไล่งูออกไปตามที่บอกก็พอ”
เฟิ่งจิ่วได้แต่พยักหน้า “ขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว”
“แปลงใหญ่นี้มีเจ้าดูแลแค่คนเดียว ระวังให้มากหน่อยเล่า มีเรื่อง
