ากนั้นก็หามศพกลับไป ตั้งใจจะมอบให้ทางสำนักตรวจสอบเรื่องที่ศิษย์ของสำนักคนนี้กลายเป็นฆาตกรคลั่งฆ่าคน
มีลั่วเหิงคอยดูแล เฟิ่งจิ่วจึงเข้าสำนักโอสถตะวันได้อย่างราบรื่น และกลายเป็นศิษย์ชั้นล่างคนหนึ่งบนยอดเขาซานหยางแห่งสำนักโอสถตะวัน
“ที่นี่คือที่พักของเจ้า จำที่ข้าบอกเจ้าไว้ให้ดีๆ ศิษย์ชั้นล่างเดินเพ่นพ่านไปทั่วไม่ได้ ยอดเขาซานหยางแบ่งออกเป็นเก้าชั้น ปรมาจารย์ซานหยางอยู่บนยอดเขาชั้นที่เก้า หากเขาไม่เรียก แม้แต่อาจารย์ของข้าก็ขึ้นไปไม่ได้ ส่วนชั้นที่แปดเป็นที่พักสำหรับพวกศิษย์ของปรมาจารย์ซานหยาง เมื่อครู่ข้าก็บอกเจ้าแล้ว ที่เหล่านั้นขึ้นไปไม่ได้
ศิษย์ล่างเช่นเจ้าสามารถขึ้นลงยอดเขาชั้นที่หนึ่งถึงสามได้ ตั้งแต่ชั้นสี่เป็นต้นไปจะขึ้นไม่ได้แล้ว อีกอย่าง พรุ่งนี้จะมีคนมาพาเจ้าไป แล้วบอกเจ้าว่าต้องทำอะไรบ้าง เครื่องแบบของเจ้ากับป้ายห้อยเอวล้วนอยู่ตรงนี้แล้ว รับไว้เถิด!”
เฟิ่งจิ่วมองดูลั่วเหิงยื่นของให้เธอก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป เธอมองของในมือ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องพักที่เรียบง่ายห้องหนึ่งทางด้านหลัง
ถึงบอกว่าเป็นที่พัก ความจริงข้างในไม่มีอะไรเลย เป็นเพียงถ้ำภูเขาที่ว่างเปล่าบนยอดเขาเท่านั้น มีก็แค่เตียงหินและโต๊ะหินอย่างละตัว แม้แต่ห้องอาบน้ำก็ยังไม่มี แม้จะจนใจ แต่ก็ทำได้เพียงทนอยู่ไปก่อน
เฟิ่งจิ่วหยิบของจากในห้วงมิติออกมาปูบนเตียงหิน ก่อนลงไปนอนเอนตัวบนเตียง สองมือรองต้นคอนอนพักผ่อน คิดใน
