ง!”
คมกริชแหวกผ่านอากาศ มาพร้อมกับกระแสลมที่รุนแรง ปลายกริชตวัดผ่าน กรีดโดนเสื้อผ้าของเธอจนเป็นรอยขาดเส้นหนึ่ง เธอรีบถอยหลังไป เห็นเขาจ้องเธอด้วยแววตาบ้าคลั่ง แฝงไว้ด้วยความโกรธแค้น ความกระหายเลือด และจิตสังหาร เหมือนตัดสินใจแล้วว่าจะสังหารเธอให้ได้ แม้แต่ลั่วเหิงที่เสียหลักล้มลงนั่งบนพื้น เขาก็ยังไม่สนใจแม้แต่น้อย หมายมั่นแต่จะฆ่าเธอ
ก็จริง เธอทำลายเรื่องดีๆ ของเขา เขาไม่อยากฆ่าเธอ แล้วจะอยากฆ่าใครได้?
ทว่า ถึงเขาเคยผ่านเรื่องที่เกินรับไหวมา คนอื่นก็เป็นเพียงผู้บริสุทธิ์ เขาเอาความแค้นของตัวเองไประบายกับคนอื่น นั่นทำให้เขาหมดสิทธิ์ที่จะได้รับความเห็นใจไปแล้ว
“ศิษย์พี่ลั่ว! รีบมาช่วยข้าเร็ว!”
เฟิ่งจิ่วถอยกรูด เธอกดพลังให้เหลือแค่ระดับสร้างรากฐาน เพราะไม่อยากยั่วยุอารมณ์ใคร แน่นอนว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับฆาตกรโรคจิตที่เป็นระดับหลอมแก่นพลังขั้นสูงสุด ด้วยพลังระดับสร้างรากฐานของเธอ คิดจะปกป้องตัวเองย่อมเป็นเรื่องยาก ดังนั้นเธอจึงร้องขอความช่วยเหลือจากลั่วเหิง
“อ้อๆ เจ้ารอก่อน ข้าจะไปตามคนมาช่วยเจ้า…”
ลั่วเหิงที่หน้าซีดเผือดสองขาสั่นระริก มีหรือจะคิดไปช่วยเฟิ่งจิ่ว? เขาล้มลุกคลุกคลานยืนขึ้นมา ค้ำยันต้นไม้ไว้คิดแต่จะหนีไปเรียกกำลังเสริม ไม่คิดแม้แต่น้อยว่าหากเขาจากไปทั้งอย่างนี้ เฟิ่งจิ่วที่อยู่แค่ระดับสร้างรากฐานจะมีจุดจบเช่นไร
ส่วนเฟิ่งจิ่วที่ได้ยินคำพูดของเขามุมปากกระตุกอย่างอดไม่ได้
