เจ้าคนขี้ขลาดนี่ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังเชียว ไม่นึกเลยว่าจะเอาแต่คิดหนีไม่อยากคิดสู้ ความกล้าเช่นนี้ เป็นลูกหลานที่ตระกูลใดสั่งสอนออกมากันแน่?
เธอกลอกตา วิ่งไปทางที่ลั่วเหิงอยู่พลางตะโกนว่า “ศิษย์พี่ลั่ว…อ๊าก อย่าตามข้ามานะ…ศิษย์พี่ลั่ว ช่วยด้วย…”
ใครจะรู้ ลั่วเหิงที่เห็นเช่นนั้นหน้าพลันซีดยิ่งกว่าเดิม รีบยกสองมือโบกไล่ “จะ เจ้าอย่าวิ่งมาทางข้า รีบวิ่งไปทางนั้น วิ่งไปทางนั้นเร็ว…”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นชายคนนั้นพุ่งมาทางนี้แล้ว ด้วยความจนใจ เขาทำได้เพียงกัดฟันหยิบกระบี่ยาวออกมาถือไว้ “ข้าจะสู้สุดตัวกับเจ้า! ย้าก!” เขาคำรามเสียงดัง รวบรวมกลิ่นอายพลังวิญญาณไว้กลางฝ่ามือ จากนั้นชูกระบี่ฟันไปทางชายวิปลาส
………………………………….
ตอนที่ 1384 ลุยอีก
“ชิ้ง! แกร๊ง!”
เสียงแหวกอากาศดังผ่าน คมศัสตราปะทะกัน สาดสะเก็ดไฟสว่างวาบออกมา กลิ่นอายของผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังพลุ่งพล่านอยู่ระหว่างคนทั้งสอง เพียงแต่หลังจากปะทะกันหนึ่งครั้ง ลั่วเหิงกลับถูกชายผมกระเซอะกระเซิงผลักออกไปไกลหลายจั้ง
“อั่ก!”
เขาเซถอยไป จังหวะที่กำลังจะล้มลง กลับถูกประคองไว้จากด้านหลัง เขาหันกลับไปมองอย่างอึ้งๆ ก็เห็นเด็กหนุ่มประคองเขาไว้ จากนั้นก็ผลักเขาไปข้างหน้าอีกครั้ง หนำซ้ำยังพูดให้กำลังใจว่า “ศิษย์พี่ลั่ว ข้าเชื่อว่าท่านต้องเอาชนะเขาได้แน่ ลุยอีก!”
“อ๊าก!”
ลั่วเหิงร้องตกใจ ถูกผลักไปข้างหน้าอีกครั้งขณะที่ทำหน้า
