ขื่นขม เขาอาศัยแรงที่ถูกผลักจากข้างหลัง ตวัดกระบี่ในมือพุ่งเข้าไปอีกครั้ง “เข้ามาเลย!”
“ชิ้ง! บึ้มๆๆ!”
พลังกระบี่รุนแรงพุ่งออกจากคมกระบี่ ตวัดออกไปในแนวขวางตามการจู่โจมของเขา ชายที่โฉบเข้ามารีบกระโดดหลบ พลังกระบี่ตวัดผ่านอากาศ ผ่าลงไปที่ป่าด้านหลัง ต้นไม้ใหญ่ถูกโค่นล้มไปหลายต้น
“ตึงๆ!”
ต้นไม้ใหญ่เอียงล้ม ชายผมยุ่งหลบการโจมตีของลั่วเหิง ดวงตากระหายเลือดคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่เฟิ่งจิ่วอย่างบ้าคลั่ง
“ข้าจะฆ่าเจ้า! ฆ่าเจ้าเสีย!”
เห็นเช่นนั้น นิ้วมือของเฟิ่งจิ่วขยับเบาๆ เข็มเงินนับสิบเล่มปรากฏระหว่างนิ้วมือของเธอ ประกายหนาวเหน็บกะพริบวาบ เธอไม่ได้ก้าวออกไป กลับตะโกนบอกลั่วเหิงว่า “ศิษย์พี่ลั่ว เร็วเข้าๆ! ฉวยโอกาสตอนที่พวกศิษย์พี่หลินยังไม่มา จับเขาสร้างผลงาน!”
ลั่วเหิงได้ยินประโยคนั้นแล้วใจสั่น ใช่แล้ว! นี่เป็นการสร้างผลงานเชียวนะ! หากทางนี้สู้กัน กระแสลมและแรงกดดันก็จะพลุ่งพล่าน อีกไม่นานพวกศิษย์พี่หลินต้องตามมาสมทบแน่ ถ้าพวกเขาตามมาทัน มีหรือที่ผลงานนี้จะตกมาถึงมือเขา?
ครั้นนึกถึงตรงนี้ เขารวบรวมพลังแล้วพุ่งไปข้างหน้า เดิมยังคิดจะจับเป็น แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาสนใจแล้ว ด้วยเหตุนี้ตอนที่โฉบบินออกไป มืออีกข้างของเขาจึงเหวี่ยงตาข่ายสีเงินผืนใหญ่ออกไปด้วย
“สวบ!”
ตาข่ายผืนใหญ่ปกคลุมลงมาจากข้างบน คลุมร่างของชายที่กำลังพุ่งเข้ามาไว้ด้านใน จากนั้นก็รีบมัดขึ้นมา ขังชายโรคจิตให้ขดตัวกลมอยู่ในตาข่าย
