“เงากระบี่หลิงกวง!”
เสียงตะโกนดังก้อง ประกายเย็นเยียบเส้นหนึ่งพาดผ่าน พลังกระบี่ที่หนาวเยือกกลายเป็นเงาแสงหลายเส้นพุ่งจู่โจมไปทางชายโรคจิตที่ถูกขังไว้ในตาข่ายเงิน
“ฟุ่บๆๆ!”
“อึก! อ๊าก!”
เขาสูดปาก ร่างถูกปะทะล้มลงบนพื้นก่อนจะร้องครวญครางและส่งเสียงอย่างคับแค้นใจ เขาพยายามฉีกตาข่ายเงินออก สองมือเป็นแผลเพราะออกแรงฉีกทึ้ง มีเลือดไหลเต็มไปหมด
“อ๊าก…”
เสียงที่แฝงไว้ด้วยอานุภาพกดดันอันแข็งแกร่งระเบิดกระแสอากาศรุนแรงออกมา ชั่วพริบตานั้น ประกายแสงเส้นหนึ่งสาดออกมาจากร่างของชายผมกระเซิง เห็นเพียงเขาใช้สองมือฉีก ตาข่ายเงินผืนนั้นก็ขาดกระจายไปเต็มพื้น
เขาที่เลือดท่วมกาย โฉบเข้ามาข้างหน้าด้วยสายตาโหดเหี้ยม กำหมัดเหวี่ยงสุดแรงไปทางลั่วเหิงที่กำลังตกตะลึง
“อ๊าก…ไม่นะ!”
เสียงร้องตกใจดังขึ้น ความลนลานหวาดกลัวในน้ำเสียงนั้นทำให้กลุ่มคนที่กำลังวิ่งมาทางนี้เพราะได้ยินเสียงต่อสู้ต่างตกใจ และรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิม
ชายแซ่หลินที่เป็นหัวหน้าได้ยินเสียงนั้น ก็หันไปเหลือบมองกลุ่มคนที่กำลังวิ่งมาสมทบกับเขาที่นี่ เมื่อเห็นว่าพวกลั่วเหิงไม่อยู่ที่นี่แล้ว ก็อดหน้าเปลี่ยนสีไม่ได้ รีบออกคำสั่งว่า “เร็วเข้า! ศิษย์น้องลั่วเหิงเจอกับฆาตกรนั่นแล้วแน่ๆ!”
เขาพากลุ่มคนตามเสียงนั้นไปอย่างรวดเร็ว ลอบคิดในใจว่าหากปล่อยให้ลั่วเหิงชิงผลงานไปได้ เช่นนั้น…
………………………………….
