การฆ่าคนใช่เรื่องง่ายเสียที่ไหน ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่คนคนนั้นใช้ยังเป็นยาสลบ แม้จะลงมือ ผู้เคราะห์ร้ายก็ไม่อาจส่งเสียงร้องได้เลย
ทว่าขณะกำลังครุ่นคิด จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
“ศิษย์พี่ลั่ว ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าคนที่ถูกฆ่าล้วนเป็นชายหนุ่มกำยำอายุประมาณสามสิบใช่หรือไม่?” เฟิ่งจิ่วหันไปถามลั่วเหิง
“ใช่! พวกที่ตายล้วนมีร่างกายกำยำเหมือนวัว แต่กลับไม่มีกำลังปกป้องตัวเองเสียนี่ ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ” ลั่วเหิงว่า แล้วหันมามองเธอ “เจ้าถามเรื่องนี้ทำไม?”
เฟิ่งจิ่วที่นั่งอยู่ด้านหนึ่งรีบลุกขึ้นยืน “ในหมู่สองคนที่พวกเราเจอเมื่อครู่ เหมือนจะมีคนหนึ่งที่ร่างกายกำยำอายุประมาณสามสิบอยู่ด้วย? ถ้าคนร้ายเลือกลงมือเฉพาะคนประเภทนี้ เป็นไปได้หรือไม่ว่า…”
“เจ้าหมายความว่า เป็นไปได้หรือไม่ที่คนร้ายจะหมายตาคนคนนั้น?” ลั่วเหิงลุกขึ้นตามด้วยใบหน้าตื่นตระหนก “เหมือนจะมีความเป็นไปได้ ถ้าอย่างไรข้าไปหาพวกศิษย์พี่หลินก่อนดีไหม แล้วค่อยตามไปดูด้วยกัน?”
“กว่าจะหาพวกเขาเจอชายคนนั้นก็คงใกล้ตายแล้ว คำนวณเวลาดูแล้ว หากเป็นสามชั่วยามจริง เกรงว่าคนร้ายคงเริ่มลงมือเรียบร้อย เร็วเข้า พวกเรารีบตามไปดูกันเถอะ” ขณะพูด เธอออกวิ่งไปทางที่ผู้ชายคนนั้นขึ้นเขาไปก่อนหน้านี้
เมื่อเห็นเช่นนี้ ลั่วเหิงกัดฟัน ทำได้เพียงรีบวิ่งตามไป “นี่ เจ้ารอข้าด้วยสิ!”
………………………………….
