หญ่เจ็ดแปดคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น “ขออภัยจริงๆ ในเมื่อสหายของพวกท่านกินยาของพวกข้าแล้วตาย เช่นนั้นพวกข้าก็จะชดใช้เงินให้พวกท่าน พวกท่านเห็นว่าอย่างไร?”
ได้ยินอย่างนั้น ชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนลอบยินดี มองหน้ากันแวบหนึ่งแล้วปั้นหน้าบึ้งตึงตอบว่า “อย่างนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย!”
“แต่ว่าก่อนหน้านั้น ข้าต้องพิสูจน์ก่อนว่าเขาตายเพราะกินยาของพวกข้าจริงหรือไม่ ดังนั้นข้าเลยตั้งใจจะผ่าท้องศพเพื่อตรวจสอบดูหน่อย”
พอจบประโยคนี้ ชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนตะลึงตาค้าง แม้แต่ศพที่นอนสิ้นลมอยู่บนพื้นก็เหมือนจะตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะหนึ่ง
“อะไรนะ? ผะ ผ่าท้องเขา?” หนึ่งในนั้นพูดตะกุกตะกัก
“ถูกต้อง ข้าจะชดใช้เงินให้ ก็ต้องตรวจสอบเหตุผลหน่อยไม่ใช่หรือ? ข้าต้องมั่นใจว่าเกิดปัญหาเพราะพวกข้าจริงๆ ขอเพียงพวกท่านพยักหน้า ข้าจะรีบให้คนนำเงินหนึ่งแสนเหรียญทองมาชดใช้ให้พวกท่านเลย ส่วนศพนี้ พวกท่านวางใจได้ พวกข้าจะช่วยฝังเอง”
ตู้ฝานทำสีหน้าจริงจัง ทำท่าทางเหมือนคำแนะนำนี้ดีนัก แต่วาจาเหล่านี้ เมื่อได้ยินแล้วกลับทำให้พวกเขาทั้งลังเลและหวั่นไหวในเวลาเดียวกัน
เงินหนึ่งแสนเหรียญทอง! พวกเขาต้องทำงานอีกนานแค่ไหนกว่าจะได้เงินนี้มา? แต่ผ่าเปิดท้องนี่มัน…
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ข้างนอกได้ยินก็วิพากษ์วิจารณ์ “ก็ถูก ในเมื่อคนเขายอมจ่ายเงินแล้ว ก็ต้องตรวจสอบให้แน่ชัดว่าตายเพราะยาของพวกเขาจริงหรือไม่ คนคนนี้อย่างไรก็ตายไปแล้ว ให้พวกเขาผ่าศพไปเสียจะเป็น
