ไรไป?”
“นั่นสิ คนตายไปแล้วจะกลัวทำไม?”
“ซวงเอ๋อร์ ไปหยิบมีดเชือดหมูข้างหลังมาที เอาเล่มที่ยาวหน่อย” ตู้ฝานหันไปบอกเหลิ่งซวง
เมื่อได้ฟังบทสนทนาแต่ละประโยค หน้าผากของคนที่นอนอยู่บนพื้นเริ่มมีเหงื่อซึม โดยเฉพาะเมื่อได้ยินคำพูดของตู้ฝาน เขารู้สึกแต่ว่าเสียวสันหลังวาบ จากนั้นจู่ๆ ก็กระเด้งตัวลุกขึ้นมา แล้วสับเท้าวิ่งไปข้างนอกทันที
“ข้าไม่เอาด้วยแล้ว ไม่เอาด้วยแล้ว! ถ้ายังแสดงต่อไปแม้แต่ชีวิตก็จะไม่เหลือ!”
ครั้นได้ยินประโยคนี้ กอปรกับเห็นคนที่แกล้งตายผุดลุกขึ้นมาแล้ววิ่งหนีไป ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ข้างนอกอึ้งงัน ก่อนจะเผยแววตาเข้าใจกระจ่าง ส่วนชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนที่อยู่ข้างในรู้สึกอับอาย รีบพากันก้าวเร็วๆ จากไปเช่นกัน
………………………………….
ตอนที่ 1376 กับดัก
“ที่แท้ก็คิดจะรีดไถกันนี่เอง”
“นั่นสิ คนคนนั้นยังมีชีวิตอยู่แท้ๆ”
“แต่เมื่อครู่ตอนหามเข้ามาเหมือนจะสิ้นลมไปแล้วจริงๆ นะ”
“ต้องมีอุบายอะไรแน่ๆ”
“พูดเช่นนั้นก็ถูก”
ทุกคนพูดถกพลางแยกย้ายกันกลับ ไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว เพียงไม่นานหน้าร้านก็เงียบกริบ เหลือเพียงพวกเฟิ่งจิ่วเท่านั้น
“นายท่าน เข้ามาข้างในก่อน” ตู้ฝานเชิญเธอเข้าไปข้างใน เหลิ่งซวงที่เดินรั้งท้ายปิดประตูร้าน จากนั้นเข้าไปด้านหลังร้านด้วยกัน
“นายท่าน” ทั้งสองประสานมือคารวะ
“เอาเถอะ” เฟิ่งจิ่วโบกมือ ถามว่า “พักนี้ที่นี่เจอปัญหาอะไรหรือไม่?”
เมื่อได้ยิน พวกเขามองหน้ากันยิ้มๆ ตอบว่า “นายท่าน
