ง จึงรีบหันกลับไปดู “นายน้อย? นายน้อยฟื้นแล้วหรือ” เขาเข้าไปตรวจดูอาการด้วยความตื่นเต้นดีใจ แม้แต่ชายแก่ชุดเทาที่อยู่ข้างนอกก็รีบกลับเข้ามาเมื่อได้ยิน
ชายหนุ่มบนเตียงลืมตาขึ้น มองพวกเขาสองคนแวบหนึ่ง และทำท่าจะลุกขึ้นมา เห็นอย่างนั้นคนทั้งสองก็รีบห้ามปราม “นายน้อย แผลยังไม่หายดี ยังลุกนั่งไม่ได้ขอรับ”
“รายงาน!” เสียงร้อนใจดังมาจากข้างนอก
ชายแก่ชุดเทาได้ยิน ก็หันไปบอกกับหมอเฒ่าว่า “เจ้าดูนายน้อยหน่อย เดี๋ยวข้ามา” พูดจบจึงหันไปคารวะให้คนบนเตียงแล้วออกจากห้องไป
ชายหนุ่มบนเตียงลูบแผลเบาๆ รู้สึกเหมือนตรงนั้นร้อนวูบวาบเล็กน้อย แต่ว่าไม่เจ็บเหมือนตอนแรกแล้ว มุมปากภายใต้หน้ากากขยับเล็กน้อย เสียงแหบแห้งอ่อนแรงดังขึ้นว่า “ตายไม่ได้จริงๆ ด้วย ผู้ใดลงมือช่วยข้าไว้?”
ได้ยินประโยคนี้ หมอเฒ่าตะลึงเล็กน้อย แต่ก็รายงานว่า “นายน้อยช่างปราดเปรื่อง ผู้ที่ผ่าตัดให้นายน้อยเป็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง เพียงแต่เขาแอบย่องหนีไปกลางดึกคืนที่ผ่านมาแล้ว ทำให้นายน้อยไม่ได้พบเขา ข้ารู้สึกละอายนัก”
เมื่อได้ยิน มือของชายหนุ่มบนเตียงที่ลูบแผลอยู่ชะงัก เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ทว่าไม่พูดอะไรอีก
ขณะเดียวกัน ทางด้านนอก
“อะไรนะ? พวกเจ้า พวกเจ้าแต่ละคนมัวทำอะไรกันอยู่? ไม่นึกเลยว่าจะปล่อยให้เขาทำเรื่องอย่างนี้โดยไม่มีใครรู้!” ชายแก่ชุดเทาตะคอกด้วยความเดือดดาล เพลิงโทสะในดวงตาไม่อาจปกปิดไว้ได้ “ยังไม่ไสหัวออกไปอีก!”
หมอเฒ่
