าเดินออกมา บอกเขาว่า “นายน้อยให้เจ้าเข้าไปหา”
ชายแก่ชุดเทาได้ฟังแล้วจึงข่มกลั้นความโกรธ ก้าวเท้าเข้าไปข้างใน เมื่อมาถึงตรงหน้าก็ได้ยินนายน้อยถามไถ่
“เกิดอะไรขึ้น?”
ชายแก่ชุดเทาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรายงานว่า “เป็นเด็กหนุ่มคนนั้นที่ช่วยนายน้อยไว้ เมื่อคืนตอนเขาหนีไปกลางดึก ได้ขโมยของไปด้วยจำนวนไม่น้อย นึกไม่ถึงว่าคนในเขตเรือนจะไม่มีใครรู้สักคน กระทั่งเช้านี้ถึงเพิ่งรู้เรื่องขอรับ”
หมอเฒ่าที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งได้ยินก็ตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ ขโมยของไปจำนวนไม่น้อย? เจ้าหนุ่มนั่นน่ะหรือ? ใจกล้าเกินไปแล้วกระมัง!
“แค่ของเล็กน้อย มีอะไรให้โหวกเหวกนัก” ชายหนุ่มบนเตียงหลับตาลง “เรื่องนี้ให้เลิกแล้วต่อกันเพียงเท่านี้”
คนทั้งสองได้ยินก็มองหน้ากัน ทำได้เพียงรับคำอย่างนอบน้อม “ขอรับ”
ขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง…
………………………………….
ตอนที่ 1374 ถึงเมืองโอสถตะวัน
เฟิ่งจิ่วที่หลบหนีมาหลายคืนติดกัน กำลังพักอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง อย่างน้อย ถนนบนภูเขาเส้นนี้ก็ปลอดภัยดี นั่งขนนกบินมานานขนาดนี้ คนข้างหลังไม่มีทางตามเธอมาทันแล้ว
เธอหยิบน้ำจากในห้วงมิติออกมาดื่ม พักหายใจครู่หนึ่งแล้วมองสำรวจรอบๆ พบว่าที่นี่เงียบสงบ ไม่มีคนสัญจรผ่าน จึงกระโดดขึ้นไปพักบนต้นไม้ใหญ่ใบดกหนาริมถนนบนภูเขาต้นหนึ่ง ตั้งใจจะงีบเอาแรงสักครู่ค่อยเดินทางต่อ
ถนนบนภูเขาอันเงียบสงบแทบไม่มีผู้คนสัญจรผ่าน เสียงที่ได้ยินเป็นระยะก็มีเพียงเสียงลมพัดและใบไม
