กนั้นก็พุ่งตัวเข้าไปอีกครั้ง
ผู้คนรอบข้างแตกกระเจิง เพราะกลัวจะโดนลูกหลง แต่ละคนจึงพากันหลบไปด้านข้าง ท่ามกลางฝูงชน เฟิ่งจิ่วที่เห็นภาพนั้นมุมปากกระตุก ฉวยโอกาสตอนชุลมุนรีบหนีไป
กระทั่งมาถึงบริเวณเรือนแห่งหนึ่ง เธอมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจจึงกระโดดข้ามกำแพงเข้าไป
“กรรซ์! นายท่าน!”
กลืนเมฆาที่กำลังนอนอยู่กลางลานบ้านกระโดดเข้ามาทันที วิ่งเข้าใส่อ้อมแขนของเฟิ่งจิ่ว
“นายท่านๆ ท่านกลับมาแล้ว!” เหล่าไป๋เองก็เดินกระดิกหางมาหาอย่างดีใจ เพียงแต่มันตัวใหญ่ จึงโผเข้าใส่เฟิ่งจิ่วไม่ได้ ทำได้เพียงเอาหัวถูไถใบหน้าเธอด้วยความรักใคร่
“นายท่าน” เสี่ยวเฮยก็วิ่งเข้ามาด้วย สัตว์สามตัวรุมล้อมเธอด้วยความยินดีปรีดา
“ข้ากลับมาแล้ว” เฟิ่งจิ่วยิ้มบอก ไม่นานก็เห็นเหลิ่งหวาเดินออกมา
“นายท่าน” เหลิ่งหวาเดินเข้ามาคารวะ
“อืม ที่บ้านไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?” เธอถามไถ่
“ไม่มีขอรับ พวกพี่สาวข้าไปดูร้าน ยังไม่กลับมาเลย” เหลิ่งหวารายงาน เห็นเธอสกปรกมอมแมมไปทั้งตัวก็รีบเอ่ยว่า “นายท่าน ข้าไปเตรียมน้ำให้ท่านอาบก่อนก็แล้วกัน! อีกประเดี๋ยวข้าจะไปดูร้านกับท่านด้วย”
“ได้” เธอพยักหน้า จากนั้นจึงเดินเข้าบ้านไป
หนึ่งชั่วยามต่อมา เฟิ่งจิ่วกับเหลิ่งหวารวมถึงกลืนเมฆามาที่ร้านค้าแห่งหนึ่งของพวกเขาภายในเมือง พอเห็นว่าข้างนอกมีคนรุมล้อมอยู่ไม่น้อย ทั้งยังชี้นิ้วกระซิบกระซาบ ทั้งสองคนอดมองหน้ากันไม่ได้
“ขอผ่านทางหน่อย”
เหล
