จึงไม่พูดอะไรอีก เพียงลูบหนวดเอ่ยว่า “เขากลับไปพักตั้งแต่เมื่อเช้าจนป่านนี้ก็ยังไม่ออกมาสักครั้ง ถึงแผลของนายน้อยจะค่อยๆ ดีขึ้นแล้ว แต่จะประมาทไม่ได้ เพื่อไม่ให้แผลนั่นติดเชื้อและอักเสบขึ้นมาอีก ตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ให้คนไปเรียกเขามาดูแลเถอะ!”
“ก็ดีเหมือนกัน” หมอเฒ่าเห็นด้วย ตั้งใจจะไปเรียกด้วยตนเอง นึกไม่ถึงว่าเพิ่งจะหมุนตัวไป ก็เห็นเด็กหนุ่มเดินหาวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าง่วงงุน
“หึๆ สหายน้อย เจ้ามาแล้วหรือ?”
“ผู้อาวุโส วันนี้ท่านเตรียมอาหารบำรุงอะไรไว้ให้ข้า?” เฟิ่งจิ่วตบหน้าเบาๆ สองสามที หลังได้สติบ้างแล้วก็ถามด้วยสีหน้าคาดหวัง
ยามได้ยินประโยคนั้น หมอเฒ่าส่ายหน้าหัวเราะ “เจ้ารอเดี๋ยว ข้าจะให้คนไปยกมาให้” อยู่ร่วมกันมาสองวัน เขารู้แล้วว่าเจ้าหนุ่มนี่ชอบกิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาหารเลิศรส
“ใช่แล้ว หนังสืออาหารบำรุงเล่มนี้ขอคืนให้ท่าน ข้าอ่านจบแล้ว” เฟิ่งจิ่วยื่นหนังสือให้เขา
ชายแก่รับไว้ ก่อนจะนั่งลงด้วยกัน ส่วนอีกคนเดินเข้าห้องไปแล้ว ผ่านไปไม่นาน หลังจากที่ทั้งสองกินมื้อเย็นเสร็จ เฟิ่งจิ่วก็เข้าไปในห้อง คนอื่นๆ พากันออกจากห้องไปอีกครั้ง
ไม่มีใครใส่ใจมากนัก จนกระทั่งเช้าวันต่อมา พอพวกเขาเคาะประตูแล้วเข้าไปในห้อง กลับพบว่าเด็กหนุ่มไม่อยู่ในห้องแล้ว
ชายแก่สองคนชะงักเล็กน้อย มองหน้ากันแวบหนึ่ง ชายแก่ชุดเทาถามขึ้นว่า “เด็กหนุ่มคนนั้นเล่า?”
ไร้เสียงตอบรับจากในที่ลับ คล้ายเพิ่งจะตั้งสติกลั
