นั้น ชายแก่จึงค่อยใช้มีดเล็กกรีดเปิดแผลออกเล็กน้อย สิ่งตกค้างที่อยู่ในแผลถูกดันออกมาพร้อมกับเลือดสีดำผสมพิษ การจะเอาสิ่งตกค้างออกมาเป็นเรื่องที่ยากยิ่งกว่า
เมื่อเวลาผ่านไป เลือดที่ไหลออกจากแผลมากขึ้นเรื่อยๆ กลับยังไม่อาจเอาเศษสิ่งตกค้างที่อยู่ในแผลออกมาได้ นั่นทำให้ชายแก่ยิ่งกังวล เคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม โดยเฉพาะเมื่อรู้สึกได้ว่าลมหายใจของคนเจ็บอ่อนลงทุกที หน้าผากเขาก็ยิ่งมีเหงื่อผุดมากขึ้น
สุดท้าย เขาก็ตัวแข็งทื่อ ถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว
คนข้างๆ เห็นดังนั้นก็ใจหายวาบ โดยเฉพาะชายแก่ชุดเทา รีบถามขึ้นทันที “เกิดอะไรขึ้น?”
“ข้า ความสามารถของข้ามีจำกัด เกรงว่า เกรงว่า…” เขาพึมพำอย่างละอายใจ ไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายตรงๆ
“เจ้า! นี่เจ้าอยากให้นายน้อยตายหรือ!” ขณะที่ชายชราโมโห กลับเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นก้าวเท้าเข้ามาหยิบมีดและแหนบ เขาจึงตวาดถามเสียงดัง “เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ช่วยคน” เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองเขา “แน่นอน ต้องจ่ายเงินข้าด้วย ไม่มากหรอก แค่หนึ่งแสนเหรียญทองก็พอ”
“สหายน้อย นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ” ชายแก่รีบเตือน
“หากช่วยไม่ได้ ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยความตาย!” ชายแก่อีกคนข่มขู่
“พรืด!”
เธอหลุดหัวเราะ “ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่านี่เป็นแค่การผ่าตัดเล็กๆ? กลัวอะไรกัน?” ขณะพูด เธอก้าวเข้าไป ใช้มีดเล็กที่คมกริบกรีดแผลให้กว้างขึ้นอีกหน่อย การเคลื่อนไหวอันคล่องแคล่วที่เหมือนกำลังหั่นเนื้อหมูก็ไม่ปานนั่น พาใ
