่าตัดเล็กๆ เท่านั้น ท่านให้ข้าทำเถอะ! แล้วท่านก็คอยเป็นลูกมือให้ข้าอยู่ข้างๆ”
ครั้นได้ยินประโยคนี้ ชายแก่ตะลึง หลีกทางให้โดยไม่รู้ตัว “ได้ เจ้า…” ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกตัดบทเสียก่อน
“ไม่ได้!”
ชายแก่ชุดเทาคนที่ก้าวออกมาเมื่อครู่คัดค้านเสียงเข้ม “เจ้าหนุ่มนี่เป็นใครมาจากไหนไม่รู้ จะให้เขาผ่าตัดได้อย่างไร? ถ้าหากมีข้อผิดพลาดอะไร ยากจะรับประกันชีวิตของนายน้อยได้!”
พอได้ยินประโยคนี้ ชายแก่ก็ลำบากใจ เขามองเฟิ่งจิ่วก่อนหันไปมองชายแก่ อธิบายว่า “แต่ว่าข้าตระหนกเกินไปอย่างที่สหายน้อยคนนี้บอกจริงๆ ข้ากลัวว่า…”
“เช่นนั้นเจ้าก็สงบจิตใจก่อน การผ่าตัดนี้ ต้องเป็นเจ้าลงมือเท่านั้น!” เขาเอามือไพล่หลังขณะพูด คิดว่าอย่างไรให้คนของตัวเองผ่าตัด ก็ยังวางใจกว่าให้คนแปลกหน้าผ่าตัดอยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น เด็กหนุ่มคนหนึ่งจะมีความรู้วิชาแพทย์สูงส่งขนาดไหนกันเชียว? เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชีวิตของนายน้อย เขาจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด
“เช่นนั้นก็ได้!” ชายแก่จนใจ ทำได้เพียงพยักหน้ารับ สงบสติอารมณ์ แล้วจึงค่อยหยิบมีดเล่มเล็กอันแสนคมกริบที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมา “มีสิ่งตกค้างอยู่ข้างในแผล ต้องกรีดแผลเอาสิ่งตกค้างออกมาก่อน ระหว่างการรักษา ใครที่ไม่เกี่ยวข้องห้ามเอ่ยปากทำลายสมาธิของข้า
สหายน้อย รบกวนเจ้าสกัดจุดลมปราณตรงนี้ที”
“ได้” เฟิ่งจิ่วรับคำ หยิบเข็มเงินมาสกัดจุมลมปราณบริเวณที่เขาบอก จากนั้นก็ยืนดูอยู่ข้างๆ
เมื่อเห็นอย่าง
