ธีที่ดีกว่านี้แล้ว ไม่ใช่หรือ?”
ชายแก่คนนั้นเม้มปากไม่พูดอะไรอีก ใช่แล้ว ตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ อาการของนายน้อยถึงจะกลับไปก็ไม่ทันกาลแล้ว หนำซ้ำบาดแผลนั่น…
เขามองบาดแผลแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วบอกว่า “ต้องช่วยนายน้อยให้ได้!”
ชายแก่ดื่มชาร้อนสงบสติอารมณ์ จากนั้นก็เดินมาข้างหน้า ทำความสะอาดมืออีกรอบ เมื่อเห็นมีดเล็กหลากหลายรูปแบบที่ต้องใช้เหล่านั้น ในใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง ลังเลว่าควรจะหยิบมีดเล่มไหนดี?
เฟิ่งจิ่วที่อยู่ด้านข้างเห็นอย่างนั้นก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เห็นว่าผ่านไปนานแล้วยังไม่เริ่มสักที จึงลองแนะนำว่า “ผู้อาวุโส ถ้าท่านทำไม่ได้ก็เปลี่ยนให้ข้าทำแทนเถิด!”
อย่างน้อยเธอก็รู้สึกว่า ถ้าเป็นเธอผ่าตัดเองคงไม่ลังเลอย่างนี้กระมัง?
………………………………….
ตอนนี้ 1368 ข้าทำเอง
ในเมื่อจะช่วย เธอย่อมหวังว่าจะช่วยให้คนรอดชีวิต แต่พอเห็นสภาพของชายแก่แล้ว น่าจะเป็นเพราะฐานะของคนคนนี้สำคัญมาก ทำให้เขาสูญเสียความสุขุมใจเย็นของคนเป็นหมอไป แล้วยังจะให้เขาผ่าตัดได้อย่างไรกัน?
“อะไรนะ? เจ้าหรือ?” ชายแก่ชะงักเล็กน้อย ถามว่า “เจ้าทำเป็นหรือ ถึงเจ้าจะทำเป็น ข้าก็ไม่กล้าไว้ใจให้เจ้าจับมีดหรอก เจ้ารู้หรือไม่ จุดนี้อยู่ใกล้หัวใจ หากไม่ระวัง…”
“ข้ารู้ แต่ข้าเห็นท่านตระหนกเกินไป แล้วสภาพท่านตอนนี้ก็ไม่เหมาะจะจับมีดผ่าตัดด้วย!” เธอพูดออกไปตรงๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้า “สำหรับข้าระดับนี้ถือว่าเป็นแค่การผ
