แก่ที่พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจากไป แววตาไหวระริก เธอเดินเข้าไปในห้อง เอนตัวลงบนเตียงแต่กลับไม่ง่วงเลยสักนิด ด้านหนึ่งเป็นห่วงจูเยวี่ยเล็กน้อย เพราะหลังจากเข้ามาก็ไม่เห็นเขาอีกเลย อีกด้านก็คิดว่าสหายเก่าแก่ที่ชายแก่พูดถึงเป็นใครกันแน่?
เธอดูออกว่าฐานะของคนคนนี้น่าจะไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้นไม่มีทางที่จะมีผู้แข็งแกร่งมากมายคอยคุ้มกันทั้งด้านนอกและด้านในอย่างนี้ อีกอย่างหากต้องการการรักษาจริงๆ ด้วยพลังของคนพวกนี้ ก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องยากอะไร
จนกระทั่งฟ้าสาง เฟิ่งจิ่วก็ยังไม่ได้นอน เมื่อฟ้าสว่างเธอจึงลุกขึ้นมาล้างหน้าบ้วนปากทันที
พอเดินออกจากห้อง ก็เห็นชายแก่เดินเข้ามาพอดี ข้างหลังยังมีเด็กรับใช้คนหนึ่งยกอาหารเช้าตามมาด้วย
“สหายน้อยตื่นแล้วหรือ? ข้ากำลังให้คนยกอาหารเช้ามาให้เจ้าพอดี” ชายแก่พยักเพยิดให้เด็กรับใช้ยกของไปวางบนโต๊ะ จากนั้นให้ถอยออกไป
“เมื่อวานข้าใช้ยาทดสอบสหายน้อย ถึงสหายน้อยจะไม่เป็นไร แต่ข้าก็ยังให้คนทำอาหารบำรุงมาให้กิน สหายน้อยชิมดูสิ?”
ครั้นเห็นเช่นนั้น เฟิ่งจิ่วพยักหน้าแล้วเดินเข้าไป อาหารบำรุง…นี่ไม่ใช่ของที่หมอทั่วไปจะมีได้ กอปรกับเธอมักจะมีแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานกับของกินเสมอ อย่างไรลองกินดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน
เธอนั่งลงแล้วเปิดออกดู ก็เห็นโจ๊กที่เคี่ยวจากไก่ดำรวมกับส่วนผสมที่ช่วยบำรุงร่างกาย เมื่อตักมาชามหนึ่ง กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรผสมกับกลิ่นหอมของไก่ดำก็ลอยมาแตะจมูก โดย
