อของสองคนนี้แน่ จูเยวี่ยเป็นคนเมืองเดียวกับพวกเขา มีความสามารถมากน้อยแค่ไหนพวกเขาก็รู้อยู่บ้าง และไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีวิชาเข็มเงินอะไรนี่ด้วย เช่นนั้นก็มีแค่เจ้าหนุ่มที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนคนนี้แล้ว!
เฟิ่งจิ่วสีหน้าเครียดเล็กน้อย เหลือบมององครักษ์ชุดดำตรงหน้าแวบหนึ่ง พวกเขาแต่ละคนล้วนเป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลัง กลับบอกว่าสู้คนคนเดียวที่โรงหมอไม่ได้?
“เจ้าจะไปด้วยตัวเอง หรือจะให้พวกข้าลงไม้ลงมือ?” องครักษ์ชุดดำคนนั้นถาม ดูจากท่าทางแล้วอย่างไรก็ต้องพาตัวพวกเขาไปที่โรงหมอให้ได้
“ข้าจะไปเองก็แล้วกัน! เจ้าก็ปล่อยเขาเถอะ ข้าจะไปดูกับพวกเจ้าเอง” เธอเหลือบมองจูเยวี่ยก่อนบอกไป
“ไม่ได้ ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”
จูเยวี่ยว่า สายตาจับจ้องเงาร่างตรงหน้า เป็นเพราะเขาถึงทำให้ขอทานน้อยมีปัญหา แล้วจะให้เขาเป็นคนไร้น้ำใจปล่อยให้ขอทานน้อยตามคนพวกนี้ไปเพียงลำพังได้อย่างไร? หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น…
ชั่วขณะหนึ่ง ความคิดมากมายผุดขึ้นมาในสมองของเขา นี่ถ้าถูกพวกเขาพาตัวไปจะโดนฆ่าหรือไม่? โรงหมอนั่น หรือว่าที่แท้เป็นสำนักเถื่อน? ไม่อย่างนั้นเหตุใดจึงจับคนไว้ไม่ยอมปล่อย แล้วคนที่โรงหมอจะให้พวกเขาไปที่นั่นทำไม พวกเขาจะรอดชีวิตกลับมาได้หรือไม่?
ยิ่งคิดหน้าก็ยิ่งซีดขาว แม้ใจจะแตกตื่น แต่เห็นขอทานน้อยที่อยู่ตรงหน้าท่าทางใจเย็นไม่สะทกสะท้าน ใจของเขาก็สงบลงหลายส่วน
เขาบุญหนักดวงแข็ง น่าจะไม่ตายง่ายๆ จึงจะถูก
ด้วยเหตุนี้
