่าเท้าที่ก้าวออกไปกลับชะงักงัน เธอมองกระถางสำริดใบเล็กในมือ แล้วหันไปมองทางศาลบรรพชน ไม่นานก็สาวเท้าเดินไปทางนั้น
ขณะก้าวเดินก็กวาดดวงจิตมองรอบๆ ไปด้วย เมื่อเดินมาจนถึงศาลบรรพชนและเข้าไปข้างใน เธอมองพิจารณาแวบหนึ่งก่อนเดินไปข้างหลัง
เมื่อเธอมาถึงข้างหลังก็อดชะงักไม่ได้ เห็นเพียงลานกว้างเปิดโล่ง ด้านหลังมีศพสิบกว่าศพนอนกองกันอยู่ ศพเหล่านั้นสวมเสื้อผ้าสีดำทุกคน เป็นชุดเครื่องแบบขององครักษ์
ดูจากระดับการแข็งตัวของศพพวกนี้ น่าจะตายก่อนเธอจะมาถึงที่นี่หนึ่งวัน ทว่านอกจากเธอจะเห็นศพที่แต่งกายด้วยชุดองครักษ์สิบกว่าศพแล้ว เธอกลับไม่เห็นศพของคนที่องครักษ์พวกนี้คุ้มกันเลย
เมื่อกวาดตามองหา สายตาของเธอหยุดอยู่ที่โอ่งใบใหญ่ตรงมุมกำแพง นั่นเป็นโอ่งเก็บน้ำขนาดใหญ่ ข้างบนมีฝาปิดอยู่ สิ่งที่ทำให้เธอสะดุดตาก็คือ เหมือนเธอจะสัมผัสได้ถึงพลังของเขตอาคมรางๆ
ด้วยเหตุนั้น เธอสาวเท้าเดินเข้าไป กลิ่นอายพลังวิญญาณเส้นหนึ่งถูกดีดออกจากมือ ขณะเดียวกับที่พลังวิญญาณของเธอทำลายผนึกของเขตอาคมนั่น ก็อาศัยพละกำลังดันฝาใบใหญ่ข้างบนออกด้วย
ด้านในไม่มีการเคลื่อนไหวใด เธอจึงก้าวเข้าไปดู เห็นเด็กหนุ่มในชุดแพรไหมอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่งนอนหน้าซีดหมดสติอยู่ในนั้น ลมหายใจรวยริน ราวกับจะสิ้นลมได้ทุกเมื่อ
นึกไม่ถึงว่าจะมีคนเป็นซ่อนอยู่ตรงนี้อีกคน เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนดีดกระแสอากาศเส้นหนึ่งออกจากนิ้วมือ ได้ยินเพียงเสียงแกร๊
