รั้งแรก การเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟังดูค่อนข้างผิดปกติ
ทว่าเธอกลับไม่รู้สึกถึงจิตสังหารจากตัวนาง แต่ถึงอย่างนั้น ลึกๆ ข้างในเธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี เพราะคนตรงหน้าจิตใจยากแท้หยั่งถึง ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในอันตราย
สัมผัสที่หกของเธอแม่นยำมาโดยตลอด และก็เพราะเหตุนี้เอง เธอจึงรู้สึกว่าหญิงชราคนนี้มีอะไรแปลกๆ ถึงแม้ในใจจะแอบระแวงหญิงชราคนนี้ แต่ภายนอกเธอกลับไม่แสดงออกสักนิด แม้แต่สีหน้าท่าทางก็ยังทำเหมือนหญิงชราคนนี้เป็นคนดีที่ช่วยเธอไว้
ใช่แล้ว จนถึงตอนนี้ นางช่วยเธอไว้จริงๆ เธอจะแสดงความเชื่อใจและขอบคุณก็เป็นเรื่องปกติ
“พวกเขาย้ายออกไปหมดแล้ว แต่ว่าข้าชอบที่นี่ อาศัยอยู่ที่นี่มาก็หลายปีแล้ว ทำใจจากไปไม่ได้” พูดถึงตรงนี้ หญิงชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เหมือนบ่อน้ำแห้งมองเฟิ่งจิ่วอย่างไร้อารมณ์
ทั้งที่เป็นการเหลือบมองปกติแท้ๆ แต่ในสายตาของเฟิ่งจิ่ว แววตานั้นกลับเหมือนมีบางอย่างแอบแฝง ยามแววตานั้นมองมาที่ร่างเธอ หัวใจของเธอหนักอึ้งเล็กน้อย แต่ภายนอกยังยิ้มตาหยี แล้วกลบเกลื่อนด้วยการพูดเร็วๆ “มีเรื่องมากมายที่เป็นความเคยชิน ก็เหมือนข้า ข้าชอบใส่ชุดขอทานเดินทางไปทั่วทิศ”
“อืม ล้วนเป็นความเคยชิน”
หญิงชราหลังค่อมรับคำ ก้มหน้าหลุบตาลง มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในแขนเสื้อและดึงด้ายสีแดงเส้นเล็กเท่าไม้จิ้มฟันออกมา ก่อนจะนั่งลงตรงนั้นแล้วเริ่มถักด้าย
ครั้นเห็นเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วหยิบขนมชิ้นที่ห
