ยเฉพาะเมื่อเธอแต่งตัวเป็นขอทานยิ่งเดินทางไปไหนมาไหนได้สะดวกมาก ไม่ว่าใครล้วนพากันหลีกเลี่ยงเธอ ไม่สนใจจะมองเธอด้วยซ้ำ เพราะอย่างไรสภาพของเธอก็ดูสกปรกมอมแมม ไม่มีอะไรที่ผู้คนต้องการอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เธอไม่เจอเรื่องวุ่นวายอะไรเลยตลอดเส้นทาง
เมื่อทอดมองไปข้างหน้า เหมือนมีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งอยู่ไกลออกไป ในใจเธอนึกยินดี มีหมู่บ้านเล็กๆ ก็แสดงว่ามีข้าวปลาอาหารร้อนๆ ให้กิน เฟิ่งจิ่วรีบสาวเท้าไปข้างหน้าเร็วๆ
หากบอกว่าเป็นขอทานทั้งปลอดภัยและไม่สะดุดตา เช่นนั้นการกินข้าวก็เป็นเรื่องยุ่งยากเรื่องหนึ่ง เพราะไม่มีเหลาสุราภัตตาคารไหนยอมให้ขอทานเข้าไปรบกวนแขกในร้าน
พอนึกได้ว่าข้างหน้ามีอาหารให้กิน ฝีเท้าของเธอก็ยิ่งเบาและเร็วขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานก็มาถึงหมู่บ้านเล็กแห่งนั้น เพียงแต่พอเห็นหมู่บ้านที่ว่างเปล่าตรงหน้าก็อดตะลึงไม่ได้
“ทำไมไม่เหมือนที่คิดไว้เลย?” เธอพึมพำเบาๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปในนั้น ในใจลอบระแวดระวัง
หมู่บ้านทำไมไม่มีคนอยู่เลยล่ะ?
ที่นี่ดูเหมือนเป็นหมู่บ้านชนบทธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง รอบๆ ถนนยังมีธัญพืชที่ปลูกไว้ เมื่อมองธัญพืชที่เติบโตได้ดีจนน่าชื่นใจเหล่านั้น เธอรู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมือนที่ที่ไม่มีคนอยู่
ด้วยเหตุนี้จึงเดินไปข้างในเรื่อยๆ พลางตะโกนเรียก “มีคนอยู่ไหม มี…”
ครั้นกล่าว เสียงพูดก็ติดอยู่ในลำคออย่างไม่ทันตั้งตัว ตอนที่เธอเดินเลี้ยวบนถนนเส้นหนึ่ง ก็บังเอิญเหลือบเห็นบางอ
