สึกสบายไปหมด โดยเฉพาะกระดูกและเอ็นบนร่างยิ่งผ่อนคลายลงมาก ความง่วงงุนโจมตีเข้ามา ไม่นานเขาก็หลับสนิทไป
เช้าตรู่วันต่อมา หยางหย่งยกอาหารเช้ามาที่เรือนหลักด้วยตนเอง วางไว้ในลานบ้าน แล้วยังสั่งให้ข้ารับใช้เพิ่มผักกับแกล้มอีกหลายอย่าง เขามองสองคนที่อยู่บนต้นไม้ใหญ่ในลานบ้าน
อิ่งอีสองมือกอดดาบไว้ตรงหน้าอกพลางหรี่ตาเหมือนกำลังหลับอยู่ ส่วนฮุยหลางนั่งพิงกิ่งไม้หลับเสียจนกรนเสียงดัง
เมื่อเห็นอย่างนั้น เขามองไปยังอิ่งอี “เมื่อคืนนายท่านนอนดึกมากหรือ?”
“ไม่ค่อยแน่ใจ” อิ่งอีส่ายหน้า กล่าวอีกว่า “ภูตหมอกลับห้องของนางไปตั้งแต่หัวค่ำ ส่วนนายท่านอยู่ข้างในก็ไม่ได้เรียกพวกข้าเข้าไป ก็เลยไม่รู้”
ได้ยินอย่างนั้น หยางหย่งเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย ตอนอ้าปากทำท่าจะพูดอะไร ก็เห็นประตูห้องเปิดออก เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่สวมชุดคลุมสีดำก้าวเท้าออกมา
“มีเรื่องใดหรือ?” เขาหันไปถามหยางหย่ง แล้วเหลือบมองอาหารบนโต๊ะแวบหนึ่ง
“ข้าน้อยมาขอโทษขอรับ” หยางหย่งกล่าว แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงไป “นายท่านได้โปรดลงโทษด้วย” หากไม่ใช่ว่าในจวนตามใจเจ้าสามมากไป เจ้าสามก็คงไม่ก่อเรื่องวุ่นวายพวกนี้ เมื่อนึกได้ว่าแม้แต่นายท่านกับภูตหมอเขายังคิดหาเรื่อง ก็อดตกใจจนเหงื่อท่วมตัวไม่ได้
…………………………………
