บทที่ 1337 ไม่อาจปฏิเสธ + บทที่ 1338 ผ่อนคลายหน่อย
บทที่ 1337 ไม่อาจปฏิเสธ
“จะเป็นคนละเรื่องได้อย่างไร? พอแบกเจ้าขึ้นหลัง เจ้าก็คือความรับผิดชอบของข้า ข้าต้องพาเจ้ากลับมาบ้าน เอาละ ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าให้คนเตรียมน้ำอาบไว้เรียบร้อยแล้ว เจ้าเพิ่งตื่น พักประเดี๋ยวแล้วค่อยไปอาบน้ำ ข้าจะไปอาบก่อน” เขาจูงมือเธอ เดินเข้าไปในเรือนหลัก
เฟิ่งจิ่วเอียงคอมองเขา ฟังที่เขาพูด จากนั้นมองมือของเขาที่กุมมือของเธอแน่น อดใจสั่นแวบหนึ่งไม่ได้ แต่กลับไม่พูดอะไร เพียงกุมมือเขาตอบ และเดินเคียงข้างเขาเข้าไปในเรือนหลัก
ครั้นมาถึงเรือนหลัก ทั้งสองกินของว่างสองสามชิ้นเพื่อคลายความหิวก่อน แล้วจึงค่อยแยกย้ายกันเข้าห้องไปอาบน้ำ
เฟิ่งจิ่วไม่ได้แช่น้ำนาน เธอแช่ครู่เดียวก็ออกมา สวมชุดลำลองแล้วออกจากห้อง ตรงไปที่ห้องของเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
องครักษ์ลับในบริเวณลานบ้านถูกสั่งให้ถอยห่างออกไปหลายจั้งนานแล้ว อิ่งอีกับฮุยหลางเฝ้าอยู่ที่ลานบ้าน ส่วนสาวรับใช้พวกนั้นเธอก็ไล่กลับเรือนไปก่อนแล้ว ฉะนั้น เธอจึงย่องเบาเหมือนแมวค่อยๆ ผลักเปิดประตูเข้าไป
ภายในอ่างอาบน้ำข้างในห้อง เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่เอนกายหรี่ตาพักผ่อนอยู่รู้นานแล้วว่าเฟิ่งจิ่วมา เขาจึงหลับตาแกล้งทำเหมือนหลับ รอดูว่านางจะทำอะไร
ส่วนเฟิ่งจิ่วที่เดินย่องเข้ามาชะโงกหน้ามอง ยามเห็นร่างของชายหนุ่มที่ท่อนบนเปลือยเปล่า กางแขนสองข้างวางไว้บนขอบอ่างอาบน้ำ และเอนกายหรี่ตาอยู่ด้าน
