ลายทยอยนั่งลง เด็กรับใช้ยกชามาให้ ขณะเดียวกันยังส่งผู้หญิงสวมชุดรัดรูปคนหนึ่งมา ถามว่าพวกเขาต้องการเล่นอย่างไร
“อยากเล่นอย่างไร? ว่ามาเถิด ข้าจะออมมือให้พวกเจ้าหน่อย” หยางซานกล่าวพลางนั่งลงพิงพนักเก้าอี้ จ้องมองเฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อด้วยท่าทางดูแคลน
“ในเมื่อท่านมีเงินเยอะ ก็ต้องพนันเงินสิ!” เฟิ่งจิ่วพูดเหมือนเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว หยิบถ้วยสีบนโต๊ะขึ้นมาเขย่า ถามขึ้นว่า “เล่นกันแค่เราสองคนหรือ พวกเขาไม่เล่นด้วยหรือ?” สายตาหันไปจับจ้องที่ชายอีกสองคน
“เล่น อย่างไรก็ต้องเล่นเป็นเพื่อนพวกเจ้าอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
คนทั้งสองพูดพร้อมกัน สำหรับการพนัน พวกเขาย่อมกล้าอยู่แล้ว เพราะอย่างไรก็เป็นลูกหลานของตระกูลชั้นสูง ยังมีเงินติดตัวอยู่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้นมีหยางซานอยู่ พวกเขาย่อมวางใจกว่าเดิม ต้องรู้ไว้ว่าทักษะการพนันของหยางซานนั้นผ่านการร่ำเรียนมา
“เช่นนั้นก็ดี พวกเรามาเล่นพนันสูงต่ำกันเลยก็แล้วกัน!”
“ไม่มีปัญหา!” พวกเขาเอาตามนั้น จากนั้นก็เริ่มเล่นกัน
เซวียนหยวนโม่เจ๋อยืนดูอยู่ด้านหนึ่ง ไม่พูดอะไร ในพวกเขาสองคน เขาไม่ได้เล่นเลย มีเพียงเฟิ่งจิ่วที่เล่นกับพวกเขา หลังจากเฟิ่งจิ่วชนะหนึ่งตา หยางซานคนนั้นกลับยังทนนิ่งได้ ส่วนอีกสองคนที่อยู่ด้านข้างเริ่มมีเหงื่อซึมออกจากหน้าผากแล้ว
“ครั้งนี้แทงสูงหรือต่ำ?” สองคนนั้นมองหยางซานแล้วถาม
“ต่ำ!”
หยางซานนวดคิ้วพลางกล่าว หลังจากแทงเงิน สองคนนั้นทำ
