งไรก็รู้สึกแปลกๆ อย่างไรไม่รู้”
“นายท่านรู้สึกดีเป็นพอ เจ้าอย่าพูดมากนักเลย” อิ่งอีกดเสียงเบากล่าว
ฮุยหลางมองผู้คนบนถนนที่หันมองคนทั้งสองบ่อยครั้ง อดฉีกยิ้มไม่ได้ ทว่าไม่ได้พูดอะไร เพียงตามไปในมุมมืดเงียบๆ
สายตารอบๆ พวกนั้นเซวียนหยวนโม่เจ๋อเมินเฉยอย่างสิ้นเชิง เขาจูงมือเฟิ่งจิ่วชมรอบๆ ยามเห็นว่าถนนใหญ่ตรงหน้ามีร้านแผงลอยขายเกาลัดเคลือบน้ำตาล จึงพาเฟิ่งจิ่วเดินเข้าไป
“เอามาหนึ่งห่อ” สิ้นเสียง ก็วางเงินลงบนแผงลอยแล้ว
“ขอบคุณขอรับ”
พ่อค้าหาบเร่ขอบคุณด้วยน้ำเสียงยินดี จัดเกาลัดที่คั่วเรียบร้อยมาหนึ่งห่อด้วยความรวดเร็วและยื่นไปให้ “ลูกค้า เกาลัดเคลือบน้ำตาลของพวกท่าน กินให้อร่อย ครั้งหน้าค่อยมาอีก” ขณะพูดก็มองมือที่จูงกันของทั้งสองอย่างสงสัย
ผู้ชายสองคนนี้ ไม่นึกว่าจะจูงมือกันกลางถนน? จะใจกล้าเกินไปแล้ว
เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับมา จากนั้นส่งให้เฟิ่งจิ่ว สื่อให้นางหยิบไปแกะเปลือกกิน เฟิ่งจิ่วเห็นเช่นนี้ก็ยิ้มแย้ม หลังรับมาจากมือของเขา ก็หาร้านหาบเร่ซื้อถุงเล็กๆ มาไว้เก็บเปลือก ทั้งคู่เดินไปพลางแกะเปลือกเกาลัดกินไปพลาง ทั้งซุกซนและทำตามแต่ใจ
………………………………………………….
