ักจะดีกว่า มิเช่นนั้นนายท่านได้ยินเข้าจะไม่พอใจ” อิ่งอีกล่าวอย่างเย็นชา คิดว่าอีกฝ่ายยุ่งมากเกินไปแล้ว
“บังอาจ!”
หลังเสียงตะคอกดุดัน แรงกดดันอันทรงพลังโจมตีออกไป ฉับพลันนั้นทำให้เลือดลมในหัวใจอิ่งอีปั่นป่วน ร้องเสียงอู้อี้ ฝีเท้าซวนเซ และมีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก
“ท่านอาหาน ท่านจะทำอะไร!” ฮุยหลางตกใจ รีบเข้าไปประคองอิ่งอีพลางมองเขาอย่างขุ่นเคือง
“ทำอะไร? พวกเจ้าติดตามข้างกายนายท่าน ทำงานกันเช่นนี้หรือ? ปล่อยผู้หญิงไร้ระเบียบเข้าใกล้เขา พวกเจ้ารู้ความผิดหรือไม่!”
เขาตะคอกเสียงเข้ม เสียงนั้นเป็นดั่งสายฟ้าผ่าลงในหัวใจของคนทั้งสอง ทำให้พวกเขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะปริปาก เพราะพลังของอีกฝ่ายแกร่งเกินไป แกร่งเสียจนกำราบพวกเขาได้
ภายในห้องของเขตเรือน เซวียนหยวนโม่เจ๋อได้ยินการเคลื่อนไหวด้านนอก สีหน้าก็ทะมึนทันใด ส่วนเฟิ่งจิ่วเลิกคิ้วเหลือบมองข้างนอก
เธอเพิ่งจะนอนลงบนเตียงเอง! ยังไม่ทันห่มผ้าห่ม ด้านนอกก็เกิดเรื่องขึ้นแล้วหรือ?
“ข้าจะออกไปดูหน่อย เจ้านอนไปเถอะ!” เขาดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้เธอ แล้วจึงหมุนตัวเดินออกไป
เฟิ่งจิ่วเห็นเช่นนี้ก็เลิกผ้าห่มออกแล้วตามไปเช่นกัน
………………………………………………….
